Ο Γουίλεμ Νταφόε σηκώνεται και χορεύει βαρύ ζεϊμπέκικο στη νέα του ταινία. Το τραγούδι; «Αρχιπέλαγος ΙΙ» του Γιώργου Μαργαρίτη

Ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους ηθοποιούς του Χόλιγουντ χορεύει βαρύ ζεϊμπέκικο. Ο Γουίλεμ Νταφόε, στη νέα ταινία «The Birthday Party», σηκώνεται και χορεύει στον ρυθμό του «Αρχιπέλαγος ΙΙ» που ερμηνεύει ο Γιώργος Μαργαρίτης — μια σκηνή που έχει ήδη γίνει σημείο αναφοράς για την ταινία και για την ελληνική παρουσία της παραγωγής.

Ο Νταφόε, ο Μαργαρίτης και το «Αρχιπέλαγος ΙΙ»

Το «Αρχιπέλαγος ΙΙ» κυκλοφόρησε την Παρασκευή 26 Ιουνίου και είναι το τραγούδι που συνοδεύει τη βασική σκηνή χορού της ταινίας. Η μουσική είναι του Prins Obi (Γιώργου Δημάκη), ενώ οι στίχοι ανήκουν στην Αλεξάνδρα Επιθέτη — που συνοδεύει τον Μαργαρίτη απαγγέλοντας — και στον Γιώργο Καρναβά.

Ο Νταφόε χορεύει βαρύ ζεϊμπέκικο και δίνει στη σκηνή όλη την ένταση του χαρακτήρα που υποδύεται, καθιστώντας την ίσως την πιο συζητημένη στιγμή της ταινίας μέχρι σήμερα.

Η ταινία «The Birthday Party» και ο Μάρκος Τιμολέων

Η ταινία είναι η κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Πάνου Καρνέζη και έχει βαριές υπογραφές τόσο στο καστ όσο και στους συντελεστές, με σημαντική ελληνική παρουσία. Ο Νταφόε υποδύεται τον Μάρκο Τιμολέοντα, έναν μεγιστάνα της ναυτιλίας με ακαταμάχητη προσωπικότητα, ο οποίος αποφασίζει να διοργανώσει ένα πλουσιοπάροχο πάρτι γενεθλίων για τη Σοφία, την κόρη και μοναδική κληρονόμο του — που υποδύεται η Vic Carmen Sonne.

Η πλοκή τοποθετείται στη δεκαετία του 1970 και εκτυλίσσεται σε διάστημα 24 ωρών στο ιδιωτικό νησί του δισεκατομμυριούχου. Ο εορτασμός γίνεται η τέλεια αφορμή για πολλούς από τους συνεργάτες και τους υποστηρικτές του Τιμολέοντα να τον προσεγγίσουν με τις δικές τους ατζέντες, στήνοντας μια ταινία που παίζει με την εξουσία, τα συμφέροντα και τις οικογενειακές σχέσεις σε ένα κλειστό σκηνικό. Η επίσημη πρεμιέρα έγινε πριν από λίγο καιρό στην Αίγλη Ζαππείου, με τον Νταφόε να δίνει το παρών.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ξένος ηθοποιός χορεύει ζεϊμπέκικο σε ταινία — αλλά είναι από τις λίγες που η σκηνή δεν λειτουργεί ως εξωτικό «τουριστικό» στοιχείο, αλλά ως κομμάτι χαρακτήρα. Ο Νταφόε δεν παίζει τον ξένο που μαθαίνει ελληνικό χορό· παίζει έναν άνθρωπο που τον έχει μέσα του, και αυτή η διαφορά είναι που κάνει τη σκηνή να μένει.