Μπλε Ώρες: Η δολοφονία είναι η αφορμή – Το πραγματικό δράμα κρύβεται στις οικογένειες

Οι «Μπλε Ώρες» θα μπορούσαν εύκολα να πουληθούν ως ακόμη μία ιστορία απαγορευμένου έρωτα με φόντο το Πήλιο. Θα ήταν η πιο εύκολη ανάγνωση και, ταυτόχρονα, η πιο φτωχή. Γιατί το πραγματικό υλικό της νέας σειράς του ΣΚΑΪ δεν βρίσκεται στο αν η Εύα και ο Άγγελος θα αντέξουν τον κρυφό δεσμό τους.

Βρίσκεται στο τι συμβαίνει όταν δύο πανίσχυρες οικογένειες αναγκάζονται να κοιτάξουν κατάματα όλα όσα τόσα χρόνια έκρυβαν πίσω από δουλειές, συγγένειες και καθωσπρεπισμό.

Οι Αντωνιάδηδες και οι Καραΐσκοι δεν παρουσιάζονται ως δύο οικογένειες που απλώς συνυπάρχουν στην ίδια περιοχή. Είναι δύο μηχανισμοί εξουσίας. Τους ενώνει η γαλακτοκομική μονάδα ΑΧΝΑΓΑΛ, τους κρατά κοντά το συμφέρον και τους χωρίζει κάτι πολύ πιο βαθύ: η έλλειψη πραγματικής εμπιστοσύνης. Αυτή είναι η πρώτη σοβαρή ένδειξη ότι η σειρά δεν θέλει να παίξει μόνο με το «ποιος αγαπά ποιον», αλλά με το ποιος αντέχει να χάσει αυτά που θεωρεί κεκτημένα.

Ο έρωτας δεν είναι το κέντρο – Είναι το φιτίλι

Η Εύα Ρουμπάνη, την οποία υποδύεται η Ιζαμπέλλα Φούλοπ, βρίσκεται ήδη μέσα σε έναν γάμο που έχει χάσει τη ζεστασιά του. Ο Διονύσης Λάσκος του Γιώργου Κυριάκου αντιλαμβάνεται σταδιακά την απομάκρυνσή της, την ώρα που εκείνη έρχεται κοντά με τον Άγγελο Αντωνιάδη, τον οποίο υποδύεται ο Βαγγέλης Κακουριώτης. Η σχέση τους γεννιέται μέσα στη σκιά και επιβιώνει στις ώρες πριν από το ξημέρωμα, στις λεγόμενες «μπλε ώρες». Από εκεί προκύπτει και ο τίτλος της σειράς.

Εδώ βρίσκεται και η πιο έξυπνη δραματουργική ιδέα του concept. Οι «Μπλε Ώρες» δεν είναι απλώς ένα ποιητικό όνομα για μια μυστική ερωτική σχέση. Είναι η ώρα όπου τίποτα δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα. Δεν είναι πια νύχτα, αλλά δεν έχει γίνει και μέρα. Κάπως έτσι μοιάζουν και οι ζωές των ηρώων. Κανείς δεν έχει το θάρρος να πει όλη την αλήθεια, αλλά κανείς δεν μπορεί πλέον να επιστρέψει στην προηγούμενη κανονικότητα.

Αυτός είναι και ο λόγος που ο κρυφός έρωτας της Εύας και του Άγγελου λειτουργεί περισσότερο ως φιτίλι παρά ως κεντρικός προορισμός. Αν το σενάριο της Βάνας Δημητρίου πατήσει σωστά πάνω σε αυτή τη λογική, η σχέση τους δεν θα χρειάζεται τεχνητές εντάσεις. Το ίδιο το περιβάλλον αρκεί. Ένας γάμος που έχει αδειάσει, δύο οικογένειες που συνδέονται οικονομικά και κοινωνικά, ένας σύζυγος που υποψιάζεται και μια κοινότητα όπου όλοι βλέπουν περισσότερα απ’ όσα λένε.

Η δολοφονία ανοίγει τον λογαριασμό που όλοι απέφευγαν

Η δολοφονία είναι το σημείο που μετατρέπει το οικογενειακό δράμα σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο. Από τη στιγμή που ο φόνος μπαίνει στην ιστορία, οι προσωπικές ρωγμές παύουν να είναι ιδιωτική υπόθεση. Οι μαρτυρίες, οι παλιές υποθέσεις, οι αντιφάσεις και τα συμφέροντα περνούν πλέον κάτω από το φως της έρευνας. Εκεί μπαίνει στο παιχνίδι ο Σταύρος Ελευθερίου, ο αστυνόμος που υποδύεται ο Πασχάλης Τσαρούχας.

Και αυτό είναι πιθανότατα το σημείο όπου η σειρά θα κριθεί τηλεοπτικά. Όχι επειδή κάθε δράμα χρειάζεται έναν φόνο για να αποκτήσει ένταση. Το αντίθετο. Η αστυνομική γραμμή έχει αξία μόνο αν αναγκάζει τους χαρακτήρες να ξεγυμνωθούν. Αν η έρευνα λειτουργήσει ως μηχανισμός αποκάλυψης και όχι ως ξεχωριστή υποπλοκή, τότε οι «Μπλε Ώρες» μπορούν να αποκτήσουν πολύ πιο πυκνή ταυτότητα από ένα συμβατικό οικογενειακό μελόδραμα.

Ο Ελευθερίου θα κινηθεί σε έναν κόσμο όπου οι συγγενικοί δεσμοί, οι επαγγελματικές εξαρτήσεις και τα ψέματα έχουν γίνει ένα κουβάρι. Οι μαρτυρίες δεν συμφωνούν, κάθε απάντηση δημιουργεί νέα ερωτήματα και κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να δώσει ολόκληρη την εικόνα. Αυτή είναι η σωστή περιοχή για τον Πασχάλη Τσαρούχα: ένας ρόλος που δεν χρειάζεται φωνές για να επιβληθεί, αλλά επιμονή, βάρος και παρουσία.

Ο Ανδρέας Γεωργίου ξέρει καλά αυτό το τηλεοπτικό έδαφος

Η σκηνοθεσία ανήκει στον Ανδρέα Γεωργίου και το σενάριο στη Βάνα Δημητρίου. Ο συνδυασμός δεν είναι τυχαίος. Πρόκειται για δημιουργούς που ξέρουν να δουλεύουν πάνω σε οικογενειακές δυναστείες, απαγορευμένες σχέσεις, μεγάλα μυστικά και πρόσωπα που κουβαλούν παρελθόν. Το ερώτημα εδώ δεν είναι αν γνωρίζουν το είδος. Το γνωρίζουν. Το ερώτημα είναι αν οι «Μπλε Ώρες» θα αποκτήσουν δική τους θερμοκρασία και δεν θα αρκεστούν στη γνώριμη συνταγή.

Το Πήλιο μπορεί να βοηθήσει πολύ σε αυτό. Όχι επειδή είναι φωτογενές. Αυτό είναι το αυτονόητο. Το ουσιαστικό είναι ότι ένα κλειστό τοπικό περιβάλλον κάνει κάθε μυστικό βαρύτερο. Οι άνθρωποι γνωρίζονται. Οι οικογένειες έχουν ιστορία. Οι δουλειές μπλέκονται με τις προσωπικές σχέσεις. Κανείς δεν είναι πραγματικά ανώνυμος. Και όταν συμβαίνει ένας φόνος μέσα σε ένα τέτοιο σύστημα, η έρευνα δεν ψάχνει μόνο έναν ένοχο. Σκαλίζει ολόκληρη την κοινωνική δομή.

Αν οι «Μπλε Ώρες» έχουν ένα πραγματικό πλεονέκτημα πριν καν ξεκινήσουν, είναι αυτό. Δεν χρειάζονται περισσότερα μυστικά για να φαίνονται «μεγάλες». Χρειάζονται τα σωστά μυστικά να έχουν συνέπειες. Η δολοφονία είναι η αφορμή. Ο κρυφός έρωτας είναι η σπίθα. Αλλά το πραγματικό δράμα βρίσκεται στις οικογένειες που έχουν μάθει να ζουν πάνω σε εύθραυστες ισορροπίες και ξαφνικά καλούνται να επιβιώσουν χωρίς αυτές.