Δυο μαύρα πουκάμισα: Γιατί η σύγκρουση Μπισμπίκη – Μυριαγκού έχει περισσότερο ενδιαφέρον από το ειδύλλιο

Το εύκολο είναι να δεις στα «Δυο μαύρα πουκάμισα» ακόμη ένα τηλεοπτικό ερωτικό τρίγωνο. Δύο άνδρες, μία γυναίκα, πάθος, μυστικά, προδοσία. Υλικό γνωστό, σχεδόν αρχετυπικό. Το ενδιαφέρον όμως της νέας δραματικής παραγωγής του MEGA βρίσκεται αλλού. Στον τρόπο με τον οποίο το κανάλι βάζει απέναντι δύο εντελώς διαφορετικές ανδρικές ενέργειες και επιλέγει δύο ηθοποιούς που μπορούν να κάνουν αυτή τη διαφορά ορατή πριν καν ειπωθεί η μεγάλη ατάκα.

Ο Βασίλης Μπισμπίκης ως Μανούσος και ο Αντώνης Μυριαγκός ως Σήφης δεν μοιάζουν να έχουν επιλεγεί για να υπηρετήσουν δύο απλώς διαφορετικούς ρόλους. Εκπροσωπούν δύο αντίθετους τρόπους ύπαρξης. Ο ένας κινείται με το ένστικτο, μπαίνει στη φωτιά πριν υπολογίσει πόσο καίει και διεκδικεί ό,τι θεωρεί σημαντικό. Ο άλλος μετράει το κόστος, ζυγίζει την ευθύνη και δεν αφήνει το συναίσθημα να πάρει εύκολα το τιμόνι. Εκεί είναι το πραγματικό τηλεοπτικό παιχνίδι.

Η σειρά κρίνεται στη σύγκρουση, όχι στο «ποιον θα διαλέξει»

Η Μαρκέλλα της Μαριάννας Κιμούλη μπαίνει φυσικά στο κέντρο αυτής της ιστορίας, όμως θα ήταν φτωχή ανάγνωση να αντιμετωπιστεί απλώς ως το πρόσωπο που χωρίζει δύο άνδρες. Με βάση όσα γνωρίζουμε για την πλοκή, η παρουσία της λειτουργεί ως ο μηχανισμός που αναγκάζει τον Μανούσο και τον Σήφη να δείξουν ποιοι πραγματικά είναι όταν η θεωρία τελειώνει και αρχίζει το προσωπικό κόστος.

Και κάπου εδώ το πράγμα αποκτά ενδιαφέρον. Γιατί η ελληνική μυθοπλασία έχει χορτάσει από έρωτες που βαφτίζονται «μοιραίοι» επειδή δύο άνθρωποι κοιτάζονται για δεκαπέντε δευτερόλεπτα με μουσική από πίσω. Αυτό δεν αρκεί πια. Αν τα «Δυο μαύρα πουκάμισα» θέλουν να ξεχωρίσουν, το βάρος πρέπει να πέσει στις συνέπειες. Στο τι κάνει ο καθένας όταν η επιθυμία του συγκρούεται με την ευθύνη, την πίστη, το παρελθόν και όσα μέχρι τότε θεωρούσε αδιαπραγμάτευτα.

Εκεί βοηθά πολύ και το casting. Ο Μπισμπίκης έχει συνδεθεί τηλεοπτικά και θεατρικά με χαρακτήρες που κουβαλούν ένταση χωρίς να χρειάζονται γυάλισμα. Ο Μυριαγκός διαθέτει ένα διαφορετικό μέτρο, πιο εσωτερικό και ελεγχόμενο. Η μεταξύ τους αντίθεση μπορεί να γίνει δραματουργικό εργαλείο και όχι απλώς μία ωραία φωτογραφία για την καμπάνια της σειράς. Η Μαριάννα Κιμούλη, από την άλλη, καλείται να μη γίνει το «έπαθλο» αυτής της αντιπαράθεσης, αλλά ο τρίτος ισχυρός πόλος της.

Το MEGA επενδύει ξανά στο βαρύ δράμα χαρακτήρων

Η σειρά βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Μένιου Σακελλαρόπουλου, σε σενάριο της Εμμανουέλας Αλεξίου, με τον Μάριο Καραμάνη και τον Κώστα Κιμούλη πίσω από την κάμερα. Το υλικό πατά στην αφοσίωση, στην προδοσία, στις κρυμμένες αλήθειες και κυρίως στις αποφάσεις που επιστρέφουν για να πληρωθούν. Αυτό το τελευταίο είναι και το στοιχείο που μπορεί να δώσει στη σειρά πραγματικό βάρος.

Το MEGA, άλλωστε, δεν φτιάχνει μικρό περίβλημα γύρω από τους τρεις πρωταγωνιστές. Το καστ είναι μεγάλο και περιλαμβάνει ηθοποιούς με πολύ διαφορετικές διαδρομές: Νίκο Βερλέκη, Ελένη Γερασιμίδου, Βαλέρια Κουρούπη, Δανάη Μιχαλάκη, Αιμιλιανό Σταματάκη, Μαρίνα Ψάλτη, Θάνο Καληώρα, Φίλιππο Σοφιανό, Αλέξανδρο Μυλωνά και πολλούς ακόμη. Ο Μιχάλης Αεράκης αναλαμβάνει τον ρόλο του Παυλή, ενός προσώπου που επίσης συνδέεται με την πορεία της ιστορίας.

Ένα τόσο πολυπρόσωπο καστ έχει νόημα μόνο όταν δεν λειτουργεί ως τηλεοπτική βιτρίνα ονομάτων. Χρειάζεται κόσμος γύρω από τους πρωταγωνιστές. Οικογένειες, συμμαχίες, εκκρεμότητες, άνθρωποι που ξέρουν πράγματα και άνθρωποι που θα αναγκαστούν να τα μάθουν. Το υλικό υπάρχει. Το ζητούμενο είναι να μετατραπεί σε πραγματική δραματική πίεση και όχι σε ατελείωτη παρέλαση υποπλοκών.

Γι’ αυτό και το πιο ενδιαφέρον ερώτημα γύρω από τα «Δυο μαύρα πουκάμισα» δεν είναι τελικά ποιος άνδρας θα επικρατήσει. Είναι τι θα αποκαλυφθεί για τον καθένα όταν βρεθεί απέναντι σε κάτι που θέλει περισσότερο απ’ όσο αντέχει να παραδεχτεί. Εκεί κρίνονται τα καλά δράματα. Όχι στον έρωτα από μόνο του, αλλά στον λογαριασμό που αφήνει πίσω του.