Ο Παύλος Μαρκόπουλος, ο άλλοτε ισχυρός πατριάρχης στον «Άγιο Έρωτα», βρίσκει το πιο σκοτεινό τέλος που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Μόνος, εγκαταλελειμμένος και κλεισμένος σε ένα δωμάτιο ψυχιατρείου, ο άνθρωπος που κάποτε όριζε τη ζωή όλων γύρω του ζει πια ως ζωντανός νεκρός.
Από την κορυφή στην απόλυτη σιωπή του ψυχιατρείου
Η εικόνα του Παύλου στο τελευταίο επεισόδιο δεν είναι αυτή ενός κακού που τιμωρείται με βίαιο τρόπο. Είναι κάτι πολύ χειρότερο. Είναι η εικόνα ενός ανθρώπου που σιγά σιγά σβήνει, περικυκλωμένος από μια παγωμένη σιωπή. Οι αυλοκόλακες, οι σύμμαχοι που είχε αγοράσει με χρήματα, οι άνθρωποι που έτρεμαν στο πέρασμά του — όλοι έχουν εξαφανιστεί από τη στιγμή που έχασε τη δύναμή του.
Δεν υπάρχει κανείς να του φέρει ένα γράμμα, ένα μήνυμα, μια λέξη. Ο έκπτωτος άρχοντας έμεινε χωρίς βασίλειο, χωρίς υπηκόους και, το χειρότερο, χωρίς οικογένεια.
Θάλεια, Χλόη, Σοφία, Δώρα: η πιο βαθιά πληγή
Το βαρύτερο πλήγμα δεν ήρθε από εξωτερικούς εχθρούς, αλλά από τους ίδιους τους ανθρώπους του. Η Θάλεια, η σύζυγος που για χρόνια υπέμενε σιωπηλά τις προδοσίες, τις ταπεινώσεις και την αυταρχικότητά του, τού γύρισε οριστικά την πλάτη. Μαζί της έφυγαν και τα παιδιά, σπάζοντας κάθε δεσμό αίματος.
Η Χλόη, που υπήρξε η αδυναμία του, δεν θέλει πια ούτε να ακούει το όνομά του. Η Σοφία, της οποίας τη ζωή κατέστρεψε ο ίδιος, δεν πρόκειται να τον ξανακοιτάξει στα μάτια. Και η Δώρα, που είχε φτιάξει για εκείνον μια εικόνα επίπλαστη στο μυαλό της, έχει αφήσει πια αυτή την εικόνα να καταρρεύσει. Κανένας τους δεν θα περάσει ποτέ την πόρτα του ψυχιατρείου.
Εδώ είναι και η μεγάλη δουλειά του σεναρίου του «Άγιου Έρωτα», η συγγραφική ομάδα δεν επέλεξε για τον Παύλο μια θεαματική, βίαιη έξοδο. Επέλεξε τη χειρότερη ποινή για έναν άνθρωπο που όλη του τη ζωή χτίστηκε πάνω στην εξουσία και στην επιβολή — την απόλυτη αφάνεια. Ο Παύλος δεν πεθαίνει, και ίσως αυτό να είναι η μεγαλύτερη τιμωρία του. Συνεχίζει να υπάρχει χωρίς να τον νοιάζεται κανείς, σε έναν κόσμο που έμαθε να ζει μια χαρά χωρίς αυτόν.
