Στα 18 της χρόνια, η Βικτώρια Δέλλα ετοίμαζε βαλίτσες όχι για διακοπές, αλλά για μια νέα ζωή σε άλλη χώρα. Πριν κλείσει το τελευταίο φερμουάρ, όμως, μια κίνηση μέσα στο σπίτι σταμάτησε την ώρα.
Η γιαγιά της την πλησίασε με κάτι μικρό στην παλάμη της. Κάτι που δεν έπιανε χώρο, αλλά κουβαλούσε ολόκληρη οικογένεια μέσα του — και ένα μήνυμα που η 18χρονη θα το κρατούσε μαζί της σε κάθε βήμα της νέας της ζωής στην Κύπρο.
Η αποφοίτηση, η νέα αρχή και η μεγάλη απόσταση
Η κόρη της Γωγώς Μαστροκώστα και του Τραϊανού Δέλλα ολοκλήρωσε τη φοίτησή της στο Λύκειο και ετοιμάζεται να μετακομίσει στην Κύπρο για σπουδές στην Ιατρική. Ένα όνειρο που κυνηγούσε καιρό, το οποίο πλέον γίνεται πράξη — με τη σκληρή, όμως, διαφορά ότι η μητέρα της δεν είναι εκεί για να το δει.
Στην ανάρτηση που έκανε στα social media, η Βικτώρια στράφηκε πρώτα στον πατέρα της. «Σε ευχαριστώ για όλα μπαμπά. Σε ευχαριστώ για τον άνθρωπο που είσαι και για τον άνθρωπο που με έχεις κάνει με την αγάπη και την υποστήριξή σου. Σε αγαπώ τόσο πολύ», έγραψε.
Η επόμενη γραμμή, όμως, ήταν αυτή που κράτησε την ανάσα των followers της.
Το μήνυμα στη μητέρα της και το δώρο που πήρε νέο νόημα
«Μαμά μου, μπορεί να μη σε κρατούσα από το χέρι εκείνη τη στιγμή, όμως σε ένιωθα δίπλα μου. Η αγάπη σου, όσα μου έμαθες και όσα μου χάρισες με ακολουθούν κάθε μέρα», έγραψε η Βικτώρια για τη Γωγώ Μαστροκώστα, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή μετά από μάχη με τον καρκίνο.
Και εδώ μπαίνει η κίνηση της γιαγιάς. Λίγο πριν από την αναχώρηση για την Κύπρο, της χάρισε ένα φυλαχτό — με την ευχή να τη συνοδεύει, να την προστατεύει και να της θυμίζει πως η οικογένειά της θα είναι πάντα εκεί, όσο μακριά κι αν φύγει. Ένα αντικείμενο μικρό στο μέγεθος, τεράστιο στη συμβολική του βαρύτητα.
Μετά την απώλεια της μητέρας της, το φυλαχτό απέκτησε δεύτερη ανάγνωση: γίνεται και ένας τρόπος να ταξιδέψει μαζί της η ίδια η Γωγώ.
Τι κρατάει μαζί της στην Κύπρο
Η Βικτώρια Δέλλα φεύγει από την Ελλάδα φορτωμένη με φιλοδοξίες, ένα πτυχίο Λυκείου, μια θέση στην Ιατρική — και ένα φυλαχτό που κουβαλάει μέσα του δύο γενιές γυναικών της οικογένειάς της. Η δική μας ανάγνωση είναι απλή: όταν χάνεις έναν άνθρωπο νωρίς, τα μικρά αντικείμενα σταματούν να είναι μικρά. Γίνονται γέφυρες.
