Τι βλέπει πραγματικά το ελληνικό κοινό φέτος; Η σειρά-φαινόμενο που σαρώνει, οι μεγάλες ανατροπές και οι «χαμένοι» της prime time

Το τηλεοπτικό τοπίο του φθινοπώρου έχει ξεκαθαρίσει και οι προτιμήσεις των τηλεθεατών στέλνουν ένα ηχηρό μήνυμα στα κανάλια. Το βαρύ δραματικό σασπένς, οι αστυνομικές ίντριγκες και οι οικογενειακές προδοσίες μονοπωλούν το ενδιαφέρον, την ώρα που η κωμωδία μένει εκτός παιχνιδιού. Ποια σειρά κρατάει τα σκήπτρα και ποιες εξελίξεις προκαλούν «φρενίτιδα» στα social media;

Η απόλυτη κυριαρχία για τις «Μπλε Ώρες»

Αν υπάρχει μία καθημερινή σειρά που έχει καταφέρει φέτος να δημιουργήσει φανατικό πυρήνα τηλεθεατών, αυτή είναι αναμφίβολα οι «Μπλε Ώρες» του ΣΚΑΪ. Η ιστορία της οικογένειας Αντωνιάδη, με φόντο τη Σκιάθο, τους σκοτεινούς εκβιασμούς, τον φόνο της Έρικας και τις διαδοχικές ανατροπές στη ζωή της Στέλλας και του Φίλιππου, βρίσκεται στην πρώτη θέση του ενδιαφέροντος του κοινού με τεράστια διαφορά από τον ανταγωνισμό.

Το μεγάλο «μπαμ» στη δυναμική της σειράς ήρθε με μια έξυπνη τηλεοπτική κίνηση, την είσοδο του Αλέξανδρου Μαρτίδη. Ο ηθοποιός που ταυτίστηκε στη συνείδηση του κοινού ως «αστυνόμος Κουράκος» στη Γη της Ελιάς, πέρασε στο στρατόπεδο των Μπλε Ωρών στον ρόλο του Στέφανου, ενός ήρωα που διψά για εκδίκηση απέναντι στους ίδιους του τους βιολογικούς γονείς, αγνοώντας ότι τον είχαν αρπάξει όταν ήταν παιδί. Αυτή η πλοκή, σε συνδυασμό με την κρίση στον γάμο του Πέτρου και της Νικολέτας αλλά και τις παγίδες της Κορίνας, κρατά το κοινό σε διαρκή εγρήγορση.

Το «μπρα-ντε-φερ» της δεύτερης θέσης: Από τα μυστικά της επαρχίας στα οικογενειακά δράματα

Πίσω από την κορυφή, η μάχη της μυθοπλασίας εξελίσσεται σε ντέρμπι για τέσσερις δυνατούς «παίκτες» που συγκεντρώνουν καθημερινά χιλιάδες βλέμματα και σχόλια:

• «Κρίνο και Αγκάθι» (ΑΝΤ1): Το κοινό δείχνει ιδιαίτερη αδυναμία στις σκοτεινές ιστορίες με οικογενειακές βεντέτες και ένοχα μυστικά. Η κόντρα γύρω από τους Αρβανιταίους, η δολοφονία του Στέλιου από τον Μήτρο, το χαμένο φυλαχτό στο πηγάδι και το δράμα της Λευκής και του Μάρκου κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον.
• «Μια Γυναίκα» (ALPHA): Το καθαρόαιμο κοινωνικό μελόδραμα αποδεικνύει για ακόμη μια φορά τη διαχρονική του δύναμη. Η ιστορία της Μαρίνας, η μάχη της με την ασθένεια και –κυρίως– η συγκλονιστική αποκάλυψη ότι ο σύζυγός της, ο Νίκος, είναι ζωντανός και ζει με άλλη ταυτότητα, είναι ακριβώς το είδος της τηλεοπτικής έντασης που αναζητά ο τηλεθεατής.
• «Οι Κόρες της Αρετής» (ALPHA): Οι ταξικές συγκρούσεις, η είσοδος της Αρετής και των κοριτσιών της στον κόσμο της οικογένειας Κεχαγιά, αλλά και το εκρηκτικό ειδύλλιο της Ναταλίας με τον Αλέξη (με τις ίντριγκες της Νίας να ρίχνουν λάδι στη φωτιά) έχουν χτίσει ένα εξαιρετικά πιστό κοινό.
• «Δυο Μαύρα Πουκάμισα» (MEGA): Με έντονο συναισθηματικό φορτίο, η σειρά προκαλεί μερικές από τις πιο ζωηρές συζητήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, ειδικά όταν οι εξελίξεις αγγίζουν το τρίγωνο Μαρκέλλας – Μανούσου και τις ακραίες αντιδράσεις της μητέρας της, Μαρουσώς, αλλά και τον απαγορευμένο έρωτα του Σήφη με τη Μαρία.

Στον αντίποδα, το «Ντέρτι» του ΑΝΤ1, παρότι διαθέτει δυνατή μουσική ταυτότητα με τον Χρήστο Νικολόπουλο και τις αυθεντικές ερμηνείες της Κλέλιας Ρένεση ως Ξένιας, φαίνεται να κερδίζει τον κόσμο περισσότερο στις μεγάλες κορυφώσεις του (όπως το μυστήριο γύρω από τον φόνο του Κωστή και την κόντρα στη νυχτερινή πίστα) παρά στην καθημερινή ρουτίνα των επεισοδίων του.

Το φαινόμενο «Ριφιφί» και η δίψα για μεγάλες παραγωγές

Πέρα από τον μαραθώνιο των καθημερινών σειρών, το τηλεοπτικό κοινό έδειξε φέτος ότι διψά για ποιοτικές μίνι σειρές με κινηματογραφική αισθητική και αληθινό συναίσθημα. Το «Ριφιφί» του Σωτήρη Τσαφούλια αποτέλεσε το απόλυτο τηλεοπτικό γεγονός στις συζητήσεις των θεατών.

Η συγκλονιστική τελευταία σκηνή της Ελισάβετ Μουμούρη ως Όλγας –η οποία, χωρίς να αρθρώσει ούτε μία λέξη, τρώει ολόκληρη την πάστα κλείνοντας τον κύκλο της τραγωδίας του μικρού Ιάσονα– προκάλεσε κύμα συγκίνησης. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε είδηση γύρω από τα επόμενα βήματα του δημιουργού (όπως η συζήτηση για τη νέα του σειρά 60 επεισοδίων με προϋπολογισμό 15 εκατομμυρίων ευρώ) γίνεται αμέσως αντικείμενο έντονου σχολιασμού. Αντίστοιχα, ισχυρό ενδιαφέρον καταγράφεται και για τις νέες σειρές εποχής, με το «Οι Θάλασσες μας Χώρισαν» της ΕΡΤ1 να κεντρίζει από νωρίς την περιέργεια του κοινού.

Γιατί «πάγωσε» το κοινό απέναντι στις κωμωδίες;

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα της φετινής σεζόν είναι η χαμηλή εμπλοκή του κοινού με το ελαφρύ πρόγραμμα και τις κωμικές σειρές. Παρότι σειρές όπως το «Το σόι σου» ή το «Μπαμπά σ’ αγαπώ» καταγράφουν ικανοποιητικά ποσοστά στους πίνακες τηλεθέασης την ώρα της προβολής τους, δεν είναι αυτές που «καίνε» τον τηλεθεατή ώστε να ψάξει τις εξελίξεις τους την επόμενη μέρα. Ακόμη πιο χαμηλά κινούνται σειρές όπως το «Κάμπινγκ», οι «Κουτσουπιές» και το «Αντώνιος και Κλεοπάτρα».

Ο λόγος είναι ξεκάθαρος, ο σύγχρονος τηλεθεατής αντιμετωπίζει την κωμωδία ως μια ευχάριστη, χαλαρή συντροφιά της στιγμής, αλλά δένεται παθιασμένα μόνο με το υψηλό διακύβευμα. Θέλει να μάθει ποιος είναι ο δολοφόνος, πότε θα αποκαλυφθεί η απιστία, αν θα σωθεί ο ήρωας στο νοσοκομείο και πώς θα τιμωρηθεί ο «κακός» της ιστορίας.

Εκτός μυθοπλασίας: Η «άδεια καρέκλα» του The Voice και το ερωτηματικό του Survivor

Όταν τα φώτα της μυθοπλασίας σβήνουν, το ενδιαφέρον του κοινού μετατοπίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε δύο πόλους:

1. Το «The Voice» στη σκιά του Γιώργου Μαζωνάκη: Το μουσικό σόου του ΣΚΑΪ αποτέλεσε το μεγαλύτερο σημείο συνάντησης των τηλεθεατών εκτός σειρών. Η συγκινητική πρεμιέρα με την άδεια κόκκινη καρέκλα στη μνήμη του Γιώργου Μαζωνάκη, τα δάκρυα των coaches (Έλενας Παπαρίζου και Πάνου Μουζουράκη) και η είσοδος της Πάολας στην κριτική επιτροπή μονοπώλησαν το ενδιαφέρον, την ώρα που άλλα ριάλιτι –όπως το GNTM του Star– περνούν σχεδόν απαρατήρητα από τη δημόσια συζήτηση.
2. Το παρασκήνιο του «Survivor»: Παρότι δεν βρίσκεται στον αέρα, το ριάλιτι επιβίωσης παραμένει ένα από τα πιο «καυτά» θέματα συζήτησης. Κάθε ανατροπή γύρω από το αν και πότε θα επιστρέψει, αλλά και οι φήμες για την επιστροφή παλιών πρωταθλητών σε ρόλο αρχηγών, πυροδοτούν εκατοντάδες σχόλια από ένα κοινό που λατρεύει το τηλεοπτικό παρασκήνιο όσο και το ίδιο το πρόγραμμα.

Το συμπέρασμα της φετινής τηλεοπτικής χρονιάς είναι σαφές: το κοινό δεν χαρίζεται πλέον σε κανέναν τίτλο από συνήθεια. Επιλέγει δυνατές ιστορίες, ακραίες συγκρούσεις, μεγάλες ερμηνείες και αληθινό συναίσθημα — είτε αυτό βρίσκεται στο φινάλε μιας δραματικής σειράς είτε στη σκηνή ενός μουσικού σόου.