Ραγδαίες και εξαιρετικά σπαρακτικές είναι οι εξελίξεις στα επόμενα επεισόδια της δραματικής σειράς «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι». Μια ανείπωτη, διπλή τραγωδία έρχεται να διαλύσει ολοκληρωτικά τη ζωή της Μελισσάνθης, η οποία καλείται να αντιμετωπίσει το πιο σκληρό παιχνίδι της μοίρας.
Ο μικρός Γεράσιμος μεγαλώνει περιτριγυρισμένος από την απόλυτη αγάπη της Μελισσάνθης και του Απόστολου. Παρόλο που ο Απόστολος δεν είναι ο πραγματικός του πατέρας, τον λατρεύει σαν δικό του παιδί. Η Μελισσάνθη πίστευε πως το μεγάλο της μυστικό —ότι ο βιολογικός πατέρας του παιδιού είναι ο αυτόχειρας Άγγελος— παρέμενε κρυφό. Όμως, η στιγμή της αποκάλυψης έρχεται για να ανατρέψει τα δεδομένα.
Ο Απόστολος τής εξομολογείται πως γνώριζε τα πάντα όλα αυτά τα χρόνια και την καθησυχάζει με λόγια αγάπης: «Δεν χρειάζεται να πεις κάτι. Θα σου το πω μια και τελευταία φορά. Δεν αλλάζει τίποτα στον γάμο μας. Το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν και εμείς έχουμε ένα παιδί να μεγαλώσουμε».
Ωστόσο, αυτή η λυτρωτική ευτυχία δεν έμελλε να κρατήσει για πολύ. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του περιοδικού TV24, ο μικρός Γεράσιμος πέφτει ξαφνικά στο σπίτι και δεν ξανασηκώνεται ποτέ.
Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι: Ο θάνατος του παιδιού και η κατάρρευση στην κηδεία
Ενώ αρχικά η Μελισσάνθη νομίζει πως πρόκειται για ένα απλό ατύχημα, το παιδί παραμένει άσαλευτο. Ουρλιάζει το όνομά του και ο Απόστολος την προτρέπει έντρομος να πάνε αμέσως στο νοσοκομείο.
Στο νοσοκομείο, ο χρόνος μοιάζει να “παγώνει”. Ο γιατρός πλησιάζει και τους ανακοινώνει το πιο σκληρό νέο: η καρδιά του μικρού σταμάτησε. Η Μελισσάνθη λιποθυμάει, ανήμπορη να διαχειριστεί τον πόνο. Η νεκροψία έδειξε πως το παιδί είχε εκ γενετής μια ελαττωματική κοιλιακή αορτή, μια πάθηση που κανείς γιατρός δεν μπόρεσε να διαγνώσει εγκαίρως, με το ανεύρυσμα να επιφέρει το ξαφνικό τέλος.
Την ημέρα της κηδείας, οι εικόνες μοιάζουν βγαλμένες από αρχαία τραγωδία. Η Μελισσάνθη κάθεται ακίνητη, χωρίς να μπορεί καν να κλάψει. Ο Απόστολος, υποβασταζόμενος από τον Χρήστο και τη Νίτσα, παλεύει να σταθεί στα πόδια του. Όταν πάει να δει τη γυναίκα του, εκείνη ξεκινά έναν σπαρακτικό μονόλογο, γεμάτο τύψεις: «Πήρα στον λαιμό μου έναν άντρα και τον οδήγησα στην αυτοκτονία. Για όλα πλήρωσε το παιδί μου με τη ζωή του».
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ένας υπόκωφος θόρυβος ακούγεται. Ο Απόστολος σωριάζεται στο πάτωμα. Η Νίτσα και ο Χρήστος τρέχουν πανικόβλητοι, με τη Μελισσάνθη να μονολογεί: «Έφυγε και αυτός…». Οι προσπάθειες του Χρήστου να τον επαναφέρει είναι μάταιες.
Δύο μόλις μέρες αργότερα, όλοι μαζεύονται ξανά στο ίδιο νεκροταφείο για να αποχαιρετήσουν τον Απόστολο. Έχοντας χάσει τα πάντα μέσα σε λίγες ώρες, η Μελισσάνθη λυγίζει οριστικά. Ηττημένη, συντετριμμένη και εντελώς μόνη, μαζεύει τα ελάχιστα κομμάτια της. Παίρνει τον δρόμο της επιστροφής. Το πατρικό της, εκείνο το σπίτι δίπλα στο ποτάμι, και η ζεστή αγκαλιά της μητέρας της, γίνονται πλέον το μοναδικό της καταφύγιο.
