Η Μαγδαληνή πληρώνει το βαρύτερο τίμημα στο φινάλε της σειράς «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι» του Alpha. Στα τελευταία επεισόδια χάνει τον γιο της σε έκρηξη μπροστά στα μάτια της και καταλήγει σε ψυχιατρική κλινική, σε μια από τις πιο σκληρές καταλήξεις που έχουμε δει σε ελληνική δραματική σειρά prime time φέτος.
Ο γάμος της με τον Οδυσσέα έχει ήδη φτάσει στο τέλος του πριν την τραγωδία. Τα ψέματα και οι παρανομίες τους έχουν απομακρύνει, μένουν κάτω από την ίδια στέγη αλλά κοιμούνται σε χωριστά δωμάτια, ενώ ο περίγυρος πιστεύει πως πρόκειται για μια απλή κρίση. Η Μαγδαληνή παίρνει τελικά τα παιδιά και αποφασίζει να επιστρέψει στη θεία της.
Η μοιραία νύχτα και η έκρηξη που αλλάζει τα πάντα
Δέχεται όμως την πρόταση του Οδυσσέα να του αφήσει τον γιο τους για ένα μόνο βράδυ. Εκείνος είναι αποφασισμένος να συμπαρασταθεί στον πατέρα του και στον Πέτρο σε μια τελευταία δουλειά. Την ίδια ώρα φτάνει στο σπίτι ένα δέμα-δώρο, υποτίθεται από τον βουλευτή Βλαστάρη.
Ο Ιάκωβος, ο Μάρκος και ο Οδυσσέας γιορτάζουν την επιτυχία της τελευταίας τους δουλειάς και ονειρεύονται ένα μέλλον χωρίς παρανομίες. Ο Μάρκος πάει να ανοίξει το δέμα, τη στιγμή ακριβώς που ο Ιάκωβος μαθαίνει από τον ίδιο τον βουλευτή πως δεν έστειλε ποτέ τίποτα. Η βόμβα σκάει. Η Μαγδαληνή βρίσκεται έξω από το σπίτι, βλέπει τη σκηνή και ουρλιάζει για το παιδί της που είναι μέσα. Κανείς δεν βγαίνει ζωντανός από την έκρηξη.
Η Μαγδαληνή στην ψυχιατρική κλινική και η επιστροφή
Η νεαρή μητέρα παθαίνει νευρικό κλονισμό και εισάγεται σε ψυχιατρική κλινική. Της παίρνει πολύ καιρό μέχρι να συνέλθει. Όταν τελικά το καταφέρνει, μαζεύει τα κομμάτια της, παίρνει την κόρη της και τη θεία της και επιστρέφουν εκεί που όλα ξεκίνησαν: στο σπίτι δίπλα στο ποτάμι.
Η επιλογή των σεναριογράφων να μη χαρίσουν στη Μαγδαληνή ένα παρηγορητικό φινάλε δείχνει ότι η σειρά πάτησε μέχρι το τέλος στη λογική του κλασικού μελοδράματος: οι αμαρτίες των γονιών πληρώνονται από τα παιδιά, και η εκδίκηση του Βλαστάρη βρίσκει στόχο τους αθώους. Η επιστροφή στο σπίτι δίπλα στο ποτάμι λειτουργεί λιγότερο ως κάθαρση και περισσότερο ως αναγνώριση ότι η πληγή δεν κλείνει — απλώς μαθαίνεις να ζεις μαζί της.
