Στα τελευταία επεισόδια του «Να μ’ αγαπάς», η Ζωή κάθεται απέναντι στον Λευτέρη και του δίνει την απάντηση που εκείνος ζητούσε χρόνια — αν ήρθε ποτέ να τον ψάξει μαζί με τη Φωτεινή όταν ήταν παιδιά. Η απάντησή της είναι καταφατική και ο νεαρός λυγίζει στην αγκαλιά της, κλείνοντας έναν κύκλο που είχε ανοίξει με τις παγίδες και τα ψέματα του Μιχάλη.
Η σκηνή λειτουργεί ως το συναισθηματικό κέντρο του φινάλε. Ο Λευτέρης, που είχε πιστέψει τη δική του εκδοχή της ιστορίας και είχε αμφισβητήσει τη μητέρα του, καταλαβαίνει επιτέλους πόσο λάθος είχε κάνει. Η εξομολόγηση δεν έρχεται ως «βόμβα» αλλά ως δικαίωση, η Ζωή δεν τους εγκατέλειψε ποτέ ηθικά, ακόμη κι όταν οι περιστάσεις τους κράτησαν χώρια.
Η εγκυμοσύνη της Άννας και το νέο κεφάλαιο για τον Λευτέρη
Παράλληλα, η εγκυμοσύνη της Άννας μετατρέπεται στο πιο τρυφερό μοτίβο του τελευταίου κύκλου επεισοδίων. Για τον Λευτέρη, η πατρότητα που έρχεται δεν σβήνει τις πληγές των προηγούμενων σεζόν, αλλά τις τοποθετεί σε μια διαφορετική προοπτική. Οι συγκρούσεις με τον Χάρη και τον Ορφέα δίνουν τη θέση τους σε μια πιο ήρεμη επανασύνδεση — η αυλαία της σειράς δεν πέφτει μέσα σε έχθρες, όπως είχε φανεί ότι θα γίνει σε αρκετά σημεία της φετινής χρονιάς, αλλά μέσα από ένα οικογενειακό κλείσιμο που σε αρκετούς θεατές θα μοιάσει με μικρή λύτρωση.
Πώς τελειώνουν οι υπόλοιποι ήρωες
Η Στυλιανή φέρνει στον κόσμο ένα υγιέστατο αγοράκι, αλλά η απουσία του Μάκη βαραίνει τη χαρά της μητρότητας — δίπλα της στέκεται ο Αχιλλέας, του οποίου τα αισθήματα δυναμώνουν στις τελευταίες σκηνές. Η Κατερίνα μένει με τον Χάρη, ο Θεόφιλος με τη Βέρα, ενώ η ίδια η Ζωή, αφού αποκαθιστά τις σχέσεις με όλα της τα παιδιά, είναι έτοιμη να δεχτεί την πρόταση του Άγγελου για να επισημοποιήσουν τη σχέση τους. Η Εβίτα από την πλευρά της λέει το «ναι» στην πρόταση γάμου του Γιώργου, κλείνοντας κι αυτή με ευτυχή κατάληξη.
Αυτό που ξεχωρίζει στον τρόπο που οι σεναριογράφοι έχουν στήσει το φινάλε είναι η απόφαση να μη «λύσουν» τις πληγές με ένα ηχηρό γεγονός, αλλά να αφήσουν τους χαρακτήρες να φτάσουν στην επόμενη φάση μέσα από μικρές, καθημερινές χειρονομίες — μια γέννα, μια αγκαλιά, ένα ναι. Είναι μια λογική κατάληξη για μια σειρά που από την αρχή στήριξε το βάρος της στις σχέσεις μάνας-παιδιών και όχι στις μεγάλες ανατροπές.
