Οι Κόρες της Αρετής: Οι γίγαντες, η παντόφλα και το παράδοξο της νέας σειράς

Η Αρετή κυνηγά τη μικρότερη κόρη της με παντόφλα, ξεστομίζει λαϊκές ατάκες και προσπαθεί να οργανώσει το μέλλον δύο κοριτσιών που έχουν τις δικές τους επιθυμίες. Η Μαριάννα Τουμασάτου καλείται να υπηρετήσει έναν χαρακτήρα που κινείται συνεχώς ανάμεσα στο μελόδραμα και στην κωμωδία.

Στην τηλεοπτική σειρά «Οι Κόρες της Αρετής» του Alpha, που προβλήθηκε την Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2026 στις 22.00 και επιστρέφει τη Δευτέρα 19 Οκτωβρίου την ίδια ώρα, οι αντιθέσεις είναι σχεδόν απόλυτες. Η φτωχή οικογένεια ζει σε μια παλιά λαϊκή αυλή, ενώ οι εύποροι Κεχαγιάδες κατοικούν σε μια πολυτελή βίλα.

Η Αρετή, την οποία υποδύεται η Μαριάννα Τουμασάτου, έχει μεγαλώσει μόνη τις δύο κόρες της μετά τον θάνατο του συζύγου της. Θέλει να τις δει οικονομικά εξασφαλισμένες, αλλά συχνά αντιμετωπίζει τις προσωπικές τους επιλογές σαν εμπόδια στα δικά της σχέδια.

Οι Κόρες της Αρετής – Μια σαπουνόπερα του 2026 με αισθητική περασμένων δεκαετιών

Η ελληνική μεταφορά της τουρκικής σειράς «Fazilet Hanım ve Kızları», παραγωγής 2017, αξιοποιεί μια γνώριμη συνταγή. Δύο οικογένειες από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, οικονομικές φιλοδοξίες, οικογενειακά μυστικά και συνεχείς συγκρούσεις δημιουργούν έναν κόσμο όπου σχεδόν κάθε συνάντηση μπορεί να εξελιχθεί σε καβγά.

Η αντίθεση αποτυπώνεται ακόμη και στο φαγητό. Στην αυλή της Αρετής εμφανίζονται γίγαντες, φέτα και σπανακόρυζο, ενώ στο σπίτι των Κεχαγιάδων κυριαρχούν τα πολυτελή τραπέζια. Η διαφορά δεν περιορίζεται στο εισόδημα των ηρώων. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται ολόκληρη η καθημερινότητά τους.

Στο φτωχικό σπίτι, οι γειτόνισσες σχολιάζουν τις ζωές των άλλων και οι οικογενειακές διαφωνίες εκτυλίσσονται με ανοιχτές πόρτες και δυνατές φωνές. Στη βίλα, οι συζητήσεις πραγματοποιούνται σε μεγάλους εσωτερικούς χώρους, με την ίδια ένταση αλλά διαφορετικό περιτύλιγμα.

Η σκηνοθετική και σεναριακή επιλογή θυμίζει έντονα ελληνικό κινηματογράφο της δεκαετίας του 1960 και τηλεοπτικά μελοδράματα των 90s. Οι ήρωες δεν χρειάζονται πολλές σκηνές για να εκφράσουν την οργή, την απογοήτευση ή τη φιλοδοξία τους. Τα συναισθήματα βρίσκονται σχεδόν πάντοτε στην επιφάνεια.

Αυτή η προσέγγιση έχει κόστος στην αληθοφάνεια. Η κοινωνική πραγματικότητα του 2026 δύσκολα αναγνωρίζεται μέσα σε διαλόγους που συχνά ακούγονται σαν να γράφτηκαν για μια πολύ παλαιότερη εποχή. Η υπερβολή, όμως, μπορεί να λειτουργήσει και ως στοιχείο ψυχαγωγίας για όσους απολαμβάνουν το παραδοσιακό μελόδραμα.

Η Άννα, τη μικρότερη κόρη της Αρετής, την οποία υποδύεται η Γεωργία Μεσαρίτη, βρίσκεται συχνά αντιμέτωπη με την πίεση της μητέρας της. Η Αρετή βλέπει στην ομορφιά της μια πιθανή διέξοδο από τη φτώχεια, αντιμετωπίζοντας το μέλλον της μέσα από οικονομικούς υπολογισμούς.

Αντίθετα, η Ναταλία, τη μεγαλύτερη κόρη, την οποία υποδύεται η Ασημένια Βουλιώτη, διεκδικεί περισσότερο χώρο για τις δικές της αποφάσεις. Η σύγκρουσή τους δεν αφορά απλώς διαφορετικές προσωπικότητες. Αποκαλύπτει πόσο δύσκολα η μητέρα αποδέχεται ότι οι κόρες της μπορούν να επιλέξουν μια ζωή διαφορετική από εκείνη που σχεδίασε.

Η ίδια αντίθεση βρίσκεται πίσω από την προσπάθεια της Αρετής να πλησιάσει την οικογένεια Κεχαγιά. Η οικονομική άνοδος γίνεται βασικό κίνητρο, ακόμη και όταν οι κινήσεις της προκαλούν αντιδράσεις μέσα στο σπίτι.

Η Μαριάννα Τουμασάτου κρατά μια ηρωίδα που φτάνει στα άκρα

Η Αρετή δεν είναι ένας διακριτικός χαρακτήρας. Φωνάζει, κλαίει, θυμώνει, σταυροκοπιέται, χρησιμοποιεί παροιμίες και καταφεύγει σε φραστικές υπερβολές. Σε μια σκηνή κυνηγά την κόρη της με παντόφλα, ενώ σε άλλη στρέφεται με σκούπα εναντίον του νεαρού που εκείνη θέλει να συναντήσει.

Η Μαριάννα Τουμασάτου παίζει σε υψηλή ένταση, όπως απαιτεί το σενάριο. Το δύσκολο στην ερμηνεία της δεν είναι να φωνάξει ή να κλάψει, αλλά να διατηρήσει έναν αναγνωρίσιμο ανθρώπινο πυρήνα μέσα σε έναν χαρακτήρα που διαρκώς υπερβάλλει.

Οι ατάκες της Αρετής κινούνται ανάμεσα στη λαϊκή θυμοσοφία και στο απρόσμενο χιούμορ. Μπορεί να επικαλεστεί τις θυσίες της για τις κόρες της και λίγο αργότερα να χρησιμοποιήσει μια έκφραση που μετατρέπει την ένταση σε κωμική σκηνή.

Εδώ βρίσκεται και η βασική αδυναμία της γραφής. Όταν σχεδόν κάθε αντίδραση είναι ακραία, η πραγματική δραματική κορύφωση δυσκολεύεται να ξεχωρίσει. Η συνεχής υπερβολή περιορίζει τις ήσυχες στιγμές που θα επέτρεπαν στον θεατή να καταλάβει βαθύτερα τους χαρακτήρες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η σειρά στερείται ψυχαγωγικής αξίας. Η σύγκρουση της Αρετής με τις κόρες της μπορεί να προκαλέσει γέλιο και αμέσως μετά δυσφορία, επειδή πίσω από τις κωμικές εκρήξεις βρίσκεται μια μητέρα που δυσκολεύεται να σεβαστεί την αυτονομία των παιδιών της.

Η ίδια η πρωταγωνίστρια έχει ήδη περιγράψει τη μητέρα που δεν μπορεί να δικαιολογήσει πλήρως. Η διάκριση ανάμεσα στις δυσκολίες που εξηγούν τη συμπεριφορά της Αρετής και στις πράξεις που παραμένουν προβληματικές βοηθά να διαβαστεί ο ρόλος πέρα από τις φωνές.

Απέναντί της βρίσκεται η εύπορη οικογένεια του Λεωνίδα Κεχαγιά, τον οποίο υποδύεται ο Γιάννος Περλέγκας. Η πολυτέλεια δεν την προστατεύει από τις συγκρούσεις, τα μυστικά και την απώλεια. Το κοινωνικό χάσμα παρουσιάζεται μεγάλο, αλλά η οικογενειακή δυσλειτουργία υπάρχει και στις δύο πλευρές.

Το ερώτημα για την τηλεοπτική πορεία της σειράς δεν μπορεί να απαντηθεί μόνο από την αισθητική της. Η πρεμιέρα της 5ης Οκτωβρίου σημείωσε 10,9% στο δυναμικό κοινό και 10,5% στο σύνολο, αποτελέσματα που δεν αρκούν για να αποδείξουν ούτε θρίαμβο ούτε αποτυχία.

Η πρώτη αυτή εικόνα είχε αποτυπωθεί και στην ανάλυση της πρεμιέρας και της τηλεθέασης, με τη διαφορά από το πρόγραμμα που προηγήθηκε να αποτελεί σημαντικό στοιχείο της βραδιάς.

Οι «Κόρες της Αρετής» επιλέγουν συνειδητά μια τηλεοπτική γλώσσα που μοιάζει παλαιότερη από την εποχή της. Η Μαριάννα Τουμασάτου προσφέρει ενέργεια και συνέπεια σε αυτή την επιλογή, αλλά η ερμηνεία της δεν μπορεί από μόνη της να καλύψει όλες τις αδυναμίες των διαλόγων και των στερεοτύπων.

Η σειρά μπορεί να προσφέρει ευχάριστες στιγμές σε όσους αγαπούν τις μεγάλες συγκρούσεις και το λαϊκό μελόδραμα. Για όσους αναζητούν πιο φυσικούς χαρακτήρες και σύγχρονη αφήγηση, οι ίδιες σκηνές είναι πιθανό να μοιάζουν υπερβολικά θεατρικές.