Ριφιφί: Η ληστεία του 1992 είναι μόνο η μισή αληθινή ιστορία της σειράς

Το μεγάλο ριφιφί του 1992 είναι μόνο η μία πλευρά της ιστορίας. Η τηλεοπτική σειρά «Ριφιφί» του Alpha, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια και παραγωγή COSMOTE TV, ένωσε δύο διαφορετικά πραγματικά γεγονότα για να δημιουργήσει τον κόσμο και κυρίως το ανθρώπινο κίνητρο της Όλγας. Ο σκηνοθέτης Σωτήρης Τσαφούλιας και η ηθοποιός Ευαγγελία Μουμούρη, η οποία υποδύεται την Όλγα, μίλησαν στη Ναταλία Γερμανού και την τηλεοπτική εκπομπή «Καλύτερα δε γίνεται» για τον τρόπο με τον οποίο γεννήθηκε η σειρά, την επιλογή των ηθοποιών και τη χημεία που διαμορφώθηκε στα γυρίσματα.

Εκεί όμως προέκυψε και η πιο ουσιαστική διευκρίνιση για την πραγματική ιστορία του «Ριφιφί». Η ληστεία και η προσωπική τραγωδία της Όλγας δεν αποτελούν στην πραγματικότητα μία ενιαία υπόθεση. Η μυθοπλασία είναι εκείνη που τις φέρνει μαζί.

Ριφιφί: Η πρώτη αληθινή ιστορία ξεκινά από την Τράπεζα Εργασίας το 1992

Η βάση του αστυνομικού σκέλους της σειράς βρίσκεται στο περίφημο «ριφιφί του αιώνα», τη διάρρηξη που έγινε τον Δεκέμβριο του 1992 σε υποκατάστημα της Τράπεζας Εργασίας στον Νέο Κόσμο.

Η Ευαγγελία Μουμούρη εξήγησε στη συνέντευξη ότι πρόκειται για τη βασική πραγματική υπόθεση πάνω στην οποία πάτησε η σειρά.Οι δράστες κατάφεραν να προσεγγίσουν τον χώρο των θυρίδων μέσω υπόγειας σήραγγας και η υπόθεση πέρασε στην ιστορία τόσο για τη μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε όσο και επειδή οι άνθρωποι πίσω από τη διάρρηξη δεν εντοπίστηκαν ποτέ.

Από αυτό το πραγματικό γεγονός προκύπτει ο μηχανισμός του σχεδίου που βλέπουμε στην οθόνη. Η σειρά όμως δεν επιχειρεί να παρουσιάσει τους μυθοπλαστικούς χαρακτήρες της ως τα πραγματικά πρόσωπα που έκαναν τη ληστεία.

Αυτό είναι κρίσιμο για την κατανόηση της ιστορίας. Το πραγματικό ριφιφί δίνει στη σειρά το ιστορικό γεγονός και τον τρόπο της ληστείας. Τα πρόσωπα, οι μεταξύ τους σχέσεις και τα προσωπικά τους κίνητρα ανήκουν στη μυθοπλασία.

Η δεύτερη ιστορία που έγινε το προσωπικό κίνητρο της Όλγας

Η δεύτερη πραγματική ιστορία είναι πολύ διαφορετική και πολύ πιο προσωπική.Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευαγγελία Μουμούρη στη συνέντευξη, οι δημιουργοί χρησιμοποίησαν την πραγματική υπόθεση της οικογένειας Βασιλέλη από τη Μυτιλήνη ως συναισθηματική αφετηρία για την Όλγα.

Η ηθοποιός αναφέρθηκε στην ιστορία ενός παιδιού που αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας και χρειαζόταν θεραπεία. Όπως εξήγησε, υπήρξε μεγάλη κινητοποίηση του κόσμου και συγκεντρώθηκαν χρήματα, όμως προέκυψε τραπεζικό εμπόδιο στην εκταμίευσή τους.Η κατάληξη της πραγματικής ιστορίας ήταν τραγική, καθώς το παιδί πέθανε.

Οι δημιουργοί δεν μετέφεραν αυτούσια την πραγματική οικογένεια στην οθόνη. Πήραν τον πυρήνα αυτής της υπόθεσης και τον συνέδεσαν με έναν μυθοπλαστικό χαρακτήρα, δημιουργώντας το προσωπικό τραύμα και το κίνητρο της Όλγας.

Έτσι εξηγείται καλύτερα και η πραγματική ιστορία πίσω από την Όλγα, χωρίς να συγχέεται η μυθοπλασία με τη ζωή των πραγματικών ανθρώπων.

Οι δύο ιστορίες δεν συνέβησαν μαζί

Αυτό είναι ίσως το πιο χρήσιμο στοιχείο για όποιον παρακολούθησε τη σειρά και θέλει να καταλάβει πόσο αληθινό είναι το Ριφιφί.Η διάρρηξη της Τράπεζας Εργασίας και η ιστορία της οικογένειας από τη Μυτιλήνη είναι δύο διαφορετικές πραγματικές υποθέσεις.Δεν υπάρχει πραγματική Όλγα που οργάνωσε το συγκεκριμένο ριφιφί για τον λόγο που βλέπουμε στη σειρά.

Η σύνδεση γίνεται μέσα από τη δραματουργία. Η πραγματική ληστεία προσφέρει τον ιστορικό καμβά και η δεύτερη ιστορία προσφέρει το ανθρώπινο τραύμα πάνω στο οποίο χτίζεται το κίνητρο της ηρωίδας.

Ακριβώς αυτή η ένωση εξηγεί γιατί το «Ριφιφί» δεν λειτουργεί μόνο σαν σειρά για μια εντυπωσιακή διάρρηξη.

Η ληστεία είναι ο μηχανισμός. Η απώλεια είναι ο κοινός παρονομαστής των ανθρώπων που συμμετέχουν.

Σωτήρης Τσαφούλιας: Η επιλογή των ηθοποιών ήταν το βασικό κομμάτι της δουλειάς

Ο Σωτήρης Τσαφούλιας στάθηκε ιδιαίτερα στη διανομή των ρόλων και στη χημεία που αναπτύχθηκε ανάμεσα στους ηθοποιούς.Όπως είπε, ο βασικός κορμός της δικής του δουλειάς ήταν να καταφέρει να συγκεντρώσει αυτούς τους ερμηνευτές στη σειρά.

Ο ίδιος περιέγραψε έναν συνδυασμό όπου το ολοκληρωμένο σενάριο, οι ηθοποιοί και η μεταξύ τους χημεία επέτρεψαν στη σκηνοθεσία να μην επιβληθεί πάνω στους χαρακτήρες.Η χαρακτηριστική φράση του συνοψίζει αυτή τη λογική.

«Βάζεις τις κάμερες και καταγράφεις την αλήθεια τους».

Δεν είναι τυχαίο ότι το «Ριφιφί» αφιερώνει τόσο χρόνο στα πρόσωπα πριν και κατά τη διάρκεια της ληστείας. Η σειρά θα μπορούσε να βασιστεί αποκλειστικά στην τεχνική προετοιμασία του τούνελ, στις θυρίδες και στην αγωνία της διαφυγής.

Αντί γι’ αυτό, η κάμερα επιστρέφει διαρκώς στους λόγους που έφεραν αυτούς τους ανθρώπους στο ίδιο τραπέζι.

Ευαγγελία Μουμούρη: «Άγγιξε το συλλογικό ασυνείδητο»

Η Ευαγγελία Μουμούρη έδωσε μια διαφορετική εξήγηση για την ανταπόκριση που συνάντησε η σειρά.Για την ηθοποιό, το τελικό αποτέλεσμα ξεπέρασε την ατομική δουλειά κάθε συντελεστή. Περιέγραψε την αίσθηση ότι δημιουργήθηκε «κάτι παραπάνω», το οποίο δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στην προσπάθεια ενός ηθοποιού, ενός δημιουργού ή ενός συνεργείου.

Η ίδια το διατύπωσε λέγοντας ότι ήταν σαν να προέκυψε «κάτι που άγγιξε το συλλογικό ασυνείδητο».

Η φράση αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν συνδεθεί με τον τρόπο που είναι δομημένοι οι χαρακτήρες.

Οι άνθρωποι της ομάδας δεν ξεκινούν από το ίδιο σημείο και δεν κουβαλούν την ίδια απώλεια. Άλλος έχει χάσει άνθρωπο, άλλος οικονομική ασφάλεια, άλλος αξιοπρέπεια ή την αίσθηση ότι μπορεί να ελέγξει τη ζωή του.

Γι’ αυτό το «Ριφιφί» δεν περιορίζεται τελικά στην ίδια τη ληστεία. Το σχέδιο είναι αυτό που ενώνει τους χαρακτήρες, αλλά οι προσωπικές απώλειες είναι εκείνες που εξηγούν γιατί ο καθένας δέχεται να πάρει το ρίσκο.

Γιατί η Όλγα βρίσκεται στην καρδιά αυτής της σύνδεσης

Η Όλγα είναι ίσως το καθαρότερο παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο οι δύο πραγματικές ιστορίες μετατρέπονται σε μία νέα μυθοπλαστική αφήγηση.Από τη μία βρίσκεται ένα πραγματικό έγκλημα που έμεινε ανεξιχνίαστο και πέρασε στη συλλογική μνήμη ως το «ριφιφί του αιώνα».

Από την άλλη βρίσκεται μια πραγματική οικογενειακή τραγωδία που δεν έχει οργανική σχέση με εκείνη τη ληστεία.Η σειρά δημιουργεί ανάμεσά τους τη γέφυρα.

Έτσι η Όλγα δεν οργανώνει απλώς ένα τεχνικά δύσκολο σχέδιο. Κουβαλά μια προσωπική ιστορία που εξηγεί γιατί η τράπεζα, για εκείνη, δεν είναι απλώς ο χώρος όπου βρίσκονται χρήματα.

Και εκεί βρίσκεται πιθανότατα το σημαντικότερο στοιχείο της επιτυχίας της συγκεκριμένης δραματουργικής επιλογής. Το ιστορικό γεγονός δίνει στο «Ριφιφί» την πλοκή, αλλά η δεύτερη πραγματική ιστορία τού δίνει την προσωπική του καρδιά.