Να μ’ αγαπάς: Το σκοτεινό πρόσωπο του Ευριπίδη και η απόφαση που βάφεται με αίμα

Η αίσθηση της ασφάλειας είναι ίσως η πιο επικίνδυνη ψευδαίσθηση που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος που έχει πληγωθεί βαθιά. Η Ζωή πίστεψε πως βρήκε στο πρόσωπο του Ευριπίδη όχι απλώς έναν εργοδότη, αλλά έναν φύλακα άγγελο που τόλμησε να ορθώσει ανάστημα απέναντι στους δαίμονες του παρελθόντος της. Είναι τραγικό αν το σκεφτεί κανείς πως ο άνθρωπος που την υπερασπίστηκε με σθένος απέναντι στον αυταρχισμό του Θεόφιλου, είναι τελικά εκείνος που ετοιμάζεται να της δώσει το πιο σκληρό χτύπημα.

Η κάβα που φάνταζε ως το ιδανικό ησυχαστήριο για να ξαναχτίσει τη ζωή της μετατρέπεται σε μια καλοστημένη παγίδα τρόμου. Η μεταμόρφωση του Ευριπίδη δεν είναι απλώς μια αλλαγή συμπεριφοράς λόγω αλκοόλ, αλλά η αποκάλυψη μιας νοσηρής φύσης που κρυβόταν επιμελώς πίσω από το προσωπείο του ηθικού προστάτη. Η προδοσία αυτή πονάει περισσότερο από την ίδια την απειλή, καθώς γκρεμίζει την πίστη της Ζωής στους ανθρώπους για ακόμη μια φορά.

Να μ’ αγαπάς – Η επιστροφή του εφιάλτη

Αυτό που κάνει τη συγκεκριμένη εξέλιξη να κόβει την ανάσα δεν είναι μόνο η βία της επίθεσης, αλλά το ψυχολογικό τραύμα που ξύνει. Η Ζωή δεν βλέπει μπροστά της απλώς έναν μεθυσμένο άντρα που παρεκτρέπεται. Βλέπει να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια της ο χειρότερος εφιάλτης της φοιτητικής της ζωής, εκείνος που την άφησε με σημάδια στο σώμα και στην ψυχή. Η απόσταση που μηδενίζεται και το βίαιο άγγιγμα λειτουργούν ως οδυνηρή υπενθύμιση πως για μια γυναίκα ο κίνδυνος μπορεί να φοράει το πρόσωπο της οικειότητας.

Ωστόσο η ιστορία αυτή τη φορά γράφεται διαφορετικά. Η Ζωή δεν είναι πια το φοβισμένο κορίτσι του παρελθόντος που πάγωσε μπροστά στη βία. Το ένστικτο της επιβίωσης ξυπνάει μέσα της ένα αγρίμι που αρνείται να υποταχθεί. Η αντίδρασή της να πάρει το αιχμηρό αντικείμενο στα χέρια δεν είναι πράξη εκδίκησης, αλλά μια κραυγή αξιοπρέπειας. Είναι η απόφαση ενός ανθρώπου που προτιμά να βάψει τα χέρια του με αίμα παρά να επιτρέψει να λερωθεί ξανά η ψυχή του.

Από θύμα σε τιμωρό

Η μετατροπή της κάβας σε αρένα επιβίωσης μας δείχνει πως τα όρια ανάμεσα στο θύμα και τον θύτη είναι μερικές φορές δυσδιάκριτα όταν διακυβεύεται η τιμή και η σωματική ακεραιότητα. Η Ζωή είναι αποφασισμένη να φτάσει στα άκρα και αυτό είναι που σοκάρει και ταυτόχρονα λυτρώνει τον τηλεθεατή. Βλέπουμε μια γυναίκα που παίρνει τη μοίρα στα χέρια της, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, αρκεί να μην ξαναζήσει την ταπείνωση.

Το μήνυμα που περνάει η σειρά είναι σκληρό αλλά ρεαλιστικό. Καμία ασπίδα προστασίας δεν είναι δεδομένη και συχνά οι χειρότεροι εχθροί μας είναι αυτοί που μας χαμογελούσαν καθημερινά. Η Ζωή μας διδάσκει πως όταν ο φόβος τελειώνει, ξεκινάει η αρρωστημένη εμμονή για επιβίωση και εκείνη τη στιγμή κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το τέλος.