Η Ελένη στον «Άγιο Έρωτα» παίρνει τη μεγαλύτερη απόφαση μέχρι σήμερα, αφού συμμαχεί με τον Περικλή και στήνει ένα προσεκτικά οργανωμένο ψεύτικο ειδύλλιο, με σκηνικό τα στενά της Στέρνας. Το παιχνίδι ξεκινά με αγκαλιές και τρυφερά βλέμματα μπροστά στους γύρω της — και υπόσχεται να ταρακουνήσει συθέμελα τις ισορροπίες στο χωριό.
Η Ελένη και ο Περικλής στήνουν θέατρο μέσα στη Στέρνα
Στα νέα επεισόδια, η ηρωίδα καλείται να υποδυθεί έναν ρόλο που είναι σε πλήρη αντίθεση με τον εσωτερικό της κόσμο. Οι δημόσιες εμφανίσεις της δίπλα στον Περικλή δεν είναι τυχαίες· είναι μέρος ενός σχεδίου που στοχεύει να γυρίσει τα βλέμματα της Στέρνας προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση και να της εξασφαλίσει το περιθώριο που χρειάζεται για να κινηθεί.
Η αμηχανία είναι εμφανής, οι ηθικές αναστολές υπαρκτές, αλλά η ανάγκη της Ελένης για ελευθερία αποδεικνύεται ισχυρότερη. Ακολουθεί κατά γράμμα τις οδηγίες του Περικλή για απόλυτη φυσικότητα και καταφέρνει να πείσει τους γύρω της ότι ανάμεσά τους έχει αρχίσει κάτι αληθινό.
Το παράτολμο σχέδιο της Ελένης στον «Άγιο Έρωτα»
Για την Ελένη, αυτό το «ρομάντζο» δεν είναι παιχνίδι ούτε καπρίτσιο. Είναι το μοναδικό της εισιτήριο για να ξεφύγει από τα δεσμά, τις πιέσεις και τις αποφάσεις που άλλοι παίρνουν για εκείνη. Κάθε χαμόγελο, κάθε αγκαλιά με τον Περικλή έχει συγκεκριμένο σκοπό: να της αγοράσει χρόνο και χώρο.
Όμως η ισορροπία είναι λεπτή. Το επόμενο στάδιο του σχεδίου τους απαιτεί ακόμα μεγαλύτερη ψυχραιμία, καθώς αρκεί μία λάθος αντίδραση μπροστά σε λάθος μάτια για να καταρρεύσει το οικοδόμημα. Η Στέρνα είναι μικρή κοινότητα και τα νέα ταξιδεύουν γρήγορα — η Ελένη το γνωρίζει καλά αυτό και προχωρά με τη συνείδηση ότι κινείται σε ναρκοπέδιο.
Εδώ είναι και το πιο ενδιαφέρον στοίχημα της σεναριακής γραμμής: ένας χαρακτήρας που μπαίνει σε ρόλο για να ανακτήσει τον έλεγχο, σπάνια καταφέρνει να μείνει εκτός. Όσο πιο πειστική γίνεται η Ελένη στα μάτια της Στέρνας, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να ξεχωρίσει η ίδια πού τελειώνει το θέατρο και πού αρχίζει κάτι αληθινό — με τον Περικλή ή με τον εαυτό της.
Το παράτολμο παιχνίδι που ξεκίνησε για να κερδίσει τη ζωή της, απειλεί ανά πάσα στιγμή να την εγκλωβίσει σε μια νέα, ακόμα πιο σκοτεινή πραγματικότητα. Και αυτή τη φορά, δεν θα έχει τον Περικλή απλώς ως συνεργό — θα τον έχει ως μάρτυρα.
Αυτό που στήνεται ανάμεσα στην Ελένη και τον Περικλή είναι κλασικό «fake romance» μοτίβο που δουλεύει πάντα στις ελληνικές δραματικές σειρές, γιατί φέρνει δύο χαρακτήρες σε εξαναγκαστική σωματική εγγύτητα ενώ συναισθηματικά είναι αλλού — και το κοινό ξέρει ότι αργά ή γρήγορα το «ψέμα» θα γίνει αλήθεια ή θα εκραγεί στα μούτρα τους. Η Στέρνα ως μικρή, κουτσομπολίστικη κοινότητα είναι το ιδανικό σκηνικό, κάθε βλέμμα γίνεται «απόδειξη». Το πραγματικό ρίσκο σεναριακά είναι ότι η Ελένη μπαίνει σε έναν ρόλο που της στερεί τον έλεγχο που νόμιζε ότι κερδίζει — και αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο. Θα προσέξω δύο πράγματα: πρώτον, πότε ο Περικλής θα ξεπεράσει το «σχέδιο» και θα αρχίσει να το πιστεύει, και δεύτερον, ποιος στη Στέρνα θα είναι ο πρώτος που θα μυριστεί ότι κάτι δεν κολλάει. Συνήθως είναι ο πιο σιωπηλός χαρακτήρας, όχι ο πιο φωνακλάς.
