Ο Gio Kay, ο πρώην παίκτης του ριάλιτι Survivor, βάζει πλώρη για το Μέγαρο Μαξίμου ταράζοντας τα νερά της εγχώριας showbiz με μια πρωτοφανή στρατηγική πολιτικής ανέλιξης. Η ανακοίνωση των σχεδίων του δεν έσκασε απλώς σαν πυροτέχνημα αλλά αποτελεί τον πυρήνα μιας καλοζυγισμένης καμπάνιας που στοχεύει απευθείας στο θυμικό του Έλληνα ψηφοφόρου. Ο άνθρωπος που γνωρίσαμε μέσα από τις παραλίες της τηλεόρασης ρίχνει το γάντι στο σύστημα αποκαλύπτοντας πως η παρουσία του στα σόου ήταν ένα καλοστημένο σχέδιο διείσδυσης στα ελληνικά νοικοκυριά.
Το αμερικανικό μοντέλο στην ελληνική πραγματικότητα
Η δήλωσή του πως έχει ως απόλυτο πρότυπο τον Ντόναλντ Τραμπ δεν αποτελεί μια τυχαία ατάκα αλλά την επιτομή μιας νέας αμφιλεγόμενης εποχής. Ο ίδιος αντιγράφει κατά γράμμα τη συνταγή που θέλει τον τηλεοπτικό αστέρα να μεταμορφώνεται σε ηγέτη μέσα από την ακραία και συνεχή προβολή. Στην Ελλάδα του σήμερα όπου οι πολίτες συχνά διψούν για αντισυμβατικά πρόσωπα η συμμετοχή σε μουσικά παιχνίδια αποτελεί το απόλυτο εργαλείο μαζικής επιρροής. Η στόχευσή του αποδεικνύεται ξεκάθαρη και απόλυτα κυνική αφού κατάλαβε νωρίς πως η αναγνωρισιμότητα στις μεγαλύτερες ηλικίες είναι αυτή που τελικά ξεκλειδώνει τις κάλπες.
Οι συγκρίσεις που τολμά να ξεστομίσει προκαλούν πραγματικό ίλιγγο στο κοινό. Το να τοποθετεί τον εαυτό του δίπλα στον Σάκη Ρουβά σε επίπεδο διασημότητας ή να ταυτίζεται με τον Γιώργο Λιάγκα επειδή και οι δύο δέχονται ανελέητη κριτική δείχνει έναν άνθρωπο που παίζει άριστα το παιχνίδι των εντυπώσεων. Χτίζει μεθοδικά τον μύθο του παρεξηγημένου ήρωα που παλεύει κόντρα στο κατεστημένο προετοιμάζοντας αθόρυβα το έδαφος για τον δικό του πολιτικό φορέα.
Το ρίσκο της τηλεοπτικής κάλπης
Αυτό το φιλόδοξο σχέδιο ίσως προκαλεί μειδιάματα στους παραδοσιακούς αναλυτές όμως κρύβει μέσα του μια τεράστια κοινωνική αλλαγή. Όταν η τηλεοπτική φήμη αρχίζει να μεταφράζεται σε δίψα για εξουσία τα κριτήρια επιλογής μπαίνουν σε εντελώς αχαρτογράφητα νερά. Το εγχειρίδιο αυτοβελτίωσης που ετοιμάζεται να τυπώσει λειτουργεί ως το ιδανικό μανιφέστο για μια γενιά που ψάχνει εύκολες λύσεις θεωρώντας τον εαυτό του έναν σύγχρονο φιλόσοφο. Το αν αυτή η ακραία εργαλειοποίηση της μικρής οθόνης θα τον οδηγήσει όντως στα έδρανα της Βουλής ή θα σβήσει άδοξα παραμένει το μεγαλύτερο στοίχημα του επόμενου διαστήματος.
