Η υπόθεση που συγκλονίζει τη Θεσσαλονίκη και ολόκληρη την Ελλάδα φέρνει ξανά στο φως τη σκοτεινή πλευρά της παιδικής κακοποίησης.
Μια 40χρονη μητέρα καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών ετών με αναστολή για βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη σε βάρος του ίδιου της του παιδιού — ένα βρέφος που πάλεψε κυριολεκτικά για τη ζωή του.
Η φρίκη πίσω από τις κλειστές πόρτες
Το αγοράκι γεννήθηκε πρόωρα την 1η Απριλίου 2019 και νοσηλεύτηκε αρχικά στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο. Όταν πήρε εξιτήριο, επέστρεψε στο σπίτι για να συνεχίσει θεραπεία με οξυγόνο και ιατρική φροντίδα.
Όμως, οι γιατροί και οι κοινωνικές υπηρεσίες διαπίστωσαν σύντομα υποσιτισμό, κακομεταχείριση και αδιαφορία.
Μέσα σε λίγους μήνες, το μωρό νοσηλευόταν ξανά και ξανά με κατάγματα, αιματώματα και εγκεφαλικό οίδημα. Τα τραύματα δεν μπορούσαν να εξηγηθούν ως “ατύχημα”. Το παιδί υπέστη μόνιμες αναπηρίες, προβλήματα όρασης και κινητικές δυσκολίες.
«Δεν είδα καμία αγάπη μάνας προς το παιδί»
Στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης, η μητέρα παραδέχθηκε ότι “κατά λάθος” προκάλεσε ένα κάταγμα στο παιδί της. Όμως αρνήθηκε τις υπόλοιπες πράξεις που περιλαμβάνονταν στο κατηγορητήριο.
Η εισαγγελέας ήταν συγκλονισμένη:
«Η μητέρα δεν έδειξε σε κανένα σημείο ευαισθησία για το τι έχει περάσει αυτό το παιδί. Δεν είδα καμία αγάπη μάνας προς το παιδί».
Η φράση της ηχούσε βαριά μέσα στη δικαστική αίθουσα, αποτυπώνοντας την ανθρώπινη φρίκη και τη συναισθηματική αποσύνθεση που χαρακτήριζε την υπόθεση.
Η επιμέλεια στη γιαγιά – Το παιδί ξαναμαθαίνει να ζει
Με εισαγγελική διάταξη, η επιμέλεια του παιδιού δόθηκε στη γιαγιά, η οποία στάθηκε στο πλευρό του από την πρώτη στιγμή. Παρότι η μητέρα επισκεπτόταν καθημερινά το σπίτι, οι κοινωνικές υπηρεσίες παρακολουθούσαν στενά την κατάσταση, φοβούμενες νέα κακοποίηση.
Ο πατέρας και η γιαγιά απαλλάχθηκαν, αφού δεν προέκυψε επιβαρυντικό στοιχείο εις βάρος τους.
«Ήταν τόσο βάρος αυτό το παιδί;» – Το ερώτημα που συγκλόνισε το δικαστήριο
Στο τέλος της δίκης, η εισαγγελέας ρώτησε με φωνή γεμάτη οργή και πόνο:
«Αναρωτιέμαι αν αυτό το παιδί ήταν τόσο βάρος. Αν μια μάνα δεν μπορεί να νιώσει οίκτο και τρυφερότητα για το ίδιο της το παιδί, τότε τι μπορεί να περιμένει η κοινωνία;»
Μια φράση που πάγωσε την αίθουσα και άφησε όλους με ένα ανατριχιαστικό ερώτημα: πώς φτάνει μια μητέρα να γίνει θύτης του ίδιου της του παιδιού;
