Σήμερα, ολόκληρη η Ελλάδα βυθίστηκε στο πένθος αποχαιρετώντας την απόλυτη «Κυρία» του ελληνικού τραγουδιού, τη Μαρινέλλα. Σε κλίμα βαθιάς οδύνης, πλήθος κόσμου, φίλοι και συνάδελφοι συγκεντρώθηκαν για να πουν το ύστατο χαίρε στη σπουδαία ερμηνεύτρια, της οποίας η φυσική απουσία κλείνει οριστικά ένα τεράστιο και λαμπρό κεφάλαιο της εγχώριας μουσικής ιστορίας. Η τελετή πραγματοποιήθηκε μέσα σε έντονη συγκίνηση, με την ατμόσφαιρα να βαραίνει ακόμα περισσότερο όταν τον λόγο πήραν κορυφαίοι εκπρόσωποι της τέχνης.
Η εκπλήρωση της τελευταίας επιθυμίας
Ανάμεσα σε εκείνους που ανέλαβαν το βαρύ χρέος του αποχαιρετισμού ήταν η Χάρις Αλεξίου και ο Γιώργος Νταλάρας, οι οποίοι εκφώνησαν τους επικήδειους λόγους. Ο καταξιωμένος ερμηνευτής, εμφανώς καταβεβλημένος, ανέβηκε στο βήμα για να εκπληρώσει την τελευταία επιθυμία της αγαπημένης του φίλης. Όπως εξομολογήθηκε στο συγκεντρωμένο πλήθος, το συναισθηματικό φορτίο αυτής της στιγμής ήταν δυσβάσταχτο, όμως δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να της αρνηθεί αυτή την ύστατη παράκληση.
Με τρεμάμενη φωνή, ο καλλιτέχνης εξήρε την ανυπέρβλητη πορεία της, τονίζοντας πως η στάση της γκρέμισε κάστρα και άνοιξε διάπλατα νέους δρόμους στη μουσική σκηνή. Χαρακτήρισε την παρουσία της ανατρεπτική και απολύτως πεισματική, επισημαίνοντας πως αποτέλεσε τον φωτεινό φάρο για όλες τις νεότερες γενιές. Μάλιστα, έκανε ειδική μνεία στο σπάνιο χάρισμά της να μαγνητίζει το κοινό, υπενθυμίζοντας το πώς κατάφερνε οι δεύτερες φωνές της να επισκιάζουν και να ακούγονται σαν πρώτες.
Η “Εκάβη” του Ηρωδείου και το μεγάλο αντίο
Ο λόγος του κορυφώθηκε με μια ανατριχιαστική παρομοίωση που καθήλωσε τους παρευρισκόμενους και προκάλεσε ρίγη συγκίνησης. Κάνοντας ευθεία αναφορά στην τελευταία της, εμβληματική εμφάνιση κάτω από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, ο Γιώργος Νταλάρας σημείωσε πως δεν έφυγε απλά από τη ζωή, αλλά υψώθηκε σαν αρχαία τραγωδός. Την παρομοίασε με την Εκάβη, λέγοντας πως πέταξε κυριολεκτικά πάνω από το ρωμαϊκό ωδείο, περνώντας πλέον στη σφαίρα του απόλυτου μύθου.
Κλείνοντας αυτόν τον σπαρακτικό αποχαιρετισμό, προχώρησε σε μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση που “λύγισε” τους πάντες. Την αποκάλεσε ανοιχτά «δεύτερη μητέρα του», υπενθυμίζοντας σε όλους πως τον στήριξε στα πρώτα του, αβέβαια βήματα, πιάνοντάς τον από το χέρι όταν ήταν ακόμα ένα άπειρο παιδί. Με ένα δακρυσμένο και τρυφερό «καλό ταξίδι μάνα», σφράγισε τον λόγο του, ευχόμενος καλή τύχη στο νέο της ταξίδι.
