Το Grand Hotel δεν είναι απλώς ένα σκηνικό πολυτελείας, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που τρέφεται από μυστικά. Αυτή τη φορά, η φούσκα της οικογενειακής ευτυχίας του Αλέξανδρου σκάει με έναν κρότο που θα αντηχήσει σε όλη την Ελλάδα, ειδικά σε όσους έχουν ταυτιστεί με την υπομονή του. Δεν μιλάμε για μια απλή απιστία, αλλά για μια συστηματική υποτίμηση της νοημοσύνης ενός ανθρώπου που επέλεξε να πιστεύει στο φως, ενώ τον περιέβαλλε το απόλυτο σκοτάδι.
Η Κόμισσα Ολυμπία δεν ήρθε για να φέρει την ειρήνη, αλλά την κάθαρση. Η στάση της, αν και σκληρή, αποτελεί το απαραίτητο σοκ για να βγει ο γιος της από το λήθαργο. Στην ελληνική πραγματικότητα, όπου η οικογενειακή τιμή και η πατρική φιγούρα έχουν ειδικό βάρος, η κίνηση του Αλέξανδρου να προστατεύσει τη Σοφία μέχρι την τελευταία στιγμή τον καθιστά μια τραγική φιγούρα που αρνείται να δει την αλήθεια για να μη χάσει τον κόσμο του.
Το γράμμα που έκαψε κάθε γέφυρα επιστροφής
Η στιγμή της αλήθειας δεν ήρθε με λόγια, αλλά με μελάνι. Ένα ερωτικό γράμμα προς τον Ιάσονα γίνεται η αδιάψευστη απόδειξη πως η προδοσία είχε βάθος και συναίσθημα. Όταν ο Αλέξανδρος διαβάζει το “Είμαι δική σου”, δεν διαβάζει απλώς μια ερωτική εξομολόγηση, αλλά την οριστική λήξη της δικής του ζωής όπως την ήξερε. Η αχαριστία της Σοφίας ξεπερνά τα όρια της σειράς και ακουμπά το συναίσθημα του τηλεθεατή που ζητά δικαίωση.
Η παρέμβαση του Ιορδάνη και η εικόνα στο δάσος είναι το κερασάκι σε μια τούρτα γεμάτη ψέματα. Η Σοφία δεν έχασε μόνο τον σύζυγό της, έχασε το δικαίωμα να θεωρείται θύμα των περιστάσεων. Η δική μου οπτική είναι πως ο Αλέξανδρος, παίρνοντας τον γιο του και φεύγοντας, κάνει την πιο επαναστατική πράξη που θα μπορούσε να κάνει ένας άνδρας της εποχής του. Δεν μένει για να συγχωρήσει, αλλά φεύγει για να σωθεί.
