Ο σεισμός στη Στέρνα άφησε πίσω του συντρίμμια, όμως οι πραγματικές ρωγμές εμφανίζονται τώρα στις ψυχές των ηρώων. Είναι συγκλονιστικό να παρατηρείς πώς μια φυσική καταστροφή λειτουργεί ως καταλύτης για να πέσουν οι μάσκες και να αποκαλυφθούν τα αληθινά αισθήματα. Στην περίπτωση του Ανδρέα και της Χριστίνας, βλέπουμε την υπέρβαση που μόνο ένας μεγάλος έρωτας μπορεί να γεννήσει.
Ο Ανδρέας δεν είναι πλέον απλώς ένας δικηγόρος που ασκεί το καθήκον του, αλλά ένας άντρας που παλεύει με νύχια και με δόντια απέναντι σε ένα σύστημα που διψά για τιμωρία. Η απόφασή του να υπερασπιστεί τη γυναίκα που ομολόγησε δύο φόνους δείχνει πως η ηθική έχει πολλές πλευρές. Κατανοεί βαθιά πως η πράξη της Χριστίνας δεν ήταν εγκληματική φύση, αλλά μια απεγνωσμένη κραυγή προστασίας απέναντι στον αδίστακτο Παύλο.
Μάχη με τον χρόνο και την προκατάληψη
Το στοίχημα για τον Ανδρέα είναι τεράστιο και η στρατηγική του βασίζεται στο συναίσθημα και την ανθρωπιά. Σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τη στάση της Χριστίνας κατά τη διάρκεια του σεισμού ως το απόλυτο τεκμήριο αθωότητας της ψυχής της. Το γεγονός ότι επέλεξε να μην δραπετεύσει αλλά να μείνει και να βοηθήσει τη Ρίτα στη γέννα, αποδεικνύει πως το ένστικτο της ζωής μέσα της είναι ισχυρότερο από αυτό του θανάτου.
Στην Ελλάδα αγαπάμε τους ήρωες που θυσιάζονται για το καλό των άλλων και η Χριστίνα ενσαρκώνει ακριβώς αυτό το πρότυπο. Ο δικαστικός αγώνας που ξεκινά δεν θα κρίνει μόνο την ελευθερία της, αλλά και το αν η κοινωνία της Στέρνας είναι έτοιμη να συγχωρέσει. Το εκτελεστικό απόσπασμα μοιάζει με εφιάλτη, όμως η ελπίδα που γεννά η αυταπάρνησή της ίσως είναι αρκετή για να λυγίσει και τους πιο σκληρούς δικαστές.
Η οδυνηρή αλήθεια του πατέρα Νικολάου
Την ίδια στιγμή, μια άλλη τραγωδία εξελίσσεται σιωπηλά. Ο θάνατος της μητέρας του Νικολάου λειτουργεί σαν ξυπνητήρι για τον νεαρό ιερέα. Ο πόνος του πένθους καθαρίζει το μυαλό του και τον οδηγεί στην πιο δύσκολη απόφαση της ζωής του. Η Φανή ήταν το λιμάνι του, όμως εκείνος ξέρει πια πως δεν μπορεί να ζει σε ξένα νερά.
Είναι σκληρό να βλέπεις έναν άνθρωπο να πληγώνει κάποιον που τον αγαπά, αλλά είναι και λυτρωτικό όταν αυτό γίνεται στο όνομα της αλήθειας. Ο Νικόλαος επιλέγει να συντρίψει την καρδιά της νεαρής νοσοκόμας, όχι από κακία, αλλά από ανάγκη να είναι ειλικρινής. Η παραδοχή πως η καρδιά του ανήκει στη Χλόη και στο παιδί τους είναι μονόδρομος για την προσωπική του λύτρωση.
Οι εξελίξεις αυτές μας δείχνουν πως στον έρωτα και στον πόλεμο δεν υπάρχουν ημίμετρα. Ο Νικόλαος ρισκάρει την εικόνα του και την ηρεμία του για να διεκδικήσει αυτό που πραγματικά θέλει η ψυχή του. Αυτή η στροφή στην πλοκή αναμένεται να καθηλώσει το κοινό, καθώς όλοι περιμένουμε να δούμε αν τελικά η αγάπη θα νικήσει τα σχήματα και τους κανόνες.
