Ο Σπύρος Παπαδόπουλος, ένας από τους πιο αγαπημένους παρουσιαστές και ηθοποιούς της ελληνικής τηλεόρασης, μίλησε για την έλξη που νιώθει για το παρελθόν και τις εποχές που τον διαμόρφωσαν.
«Προτιμώ τον εαυτό μου είκοσι χρόνια νεότερο… Πάσχω από παρελθοντολαγνεία.»
Αναπολεί τη δεκαετία του ’60, όταν –όπως λέει– η καθημερινότητα είχε αθωότητα και αυθεντικότητα.
«Ζω το τώρα και αφήνω τη ζωή να κάνει παιχνίδι»
Μιλώντας για τη διαχείριση του χρόνου και των επιλογών του, εξηγεί ότι δεν εγκλωβίζεται σε προγραμματισμούς.
«Δεν ονειρεύομαι και δεν σχεδιάζω το μέλλον. Η ζωή ποντάρει, κι εγώ λέω “μέσα” ή “πάσο”.»
Θέλει την αλήθεια, όχι τον ρόλο.
Το κοινό αυτό το αναγνωρίζει πάνω του χρόνια τώρα.
Τα χρόνια της δουλειάς και η «γενναιότητα» της παλιάς γενιάς
Ο Παπαδόπουλος θυμάται ότι η δική του γενιά δούλεψε από παιδιά.
«Μπορώ να καταλάβω από δύο κουβέντες αν κάποιος έχει δουλέψει πολύ. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν άλλη γενναιότητα.»
Η σημερινή κοινωνία, όπως παρατηρεί, φοβάται περισσότερο.
«Κάναμε το λάθος να προστατεύουμε υπερβολικά τα παιδιά μας. Η ζωή θέλει στίβο.»
Η πιο συγκινητική στιγμή της εξομολόγησης αφορά τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του.
Ο πατέρας του «έφυγε» στα 64.
Σήμερα, ο ίδιος είναι σχεδόν στην ίδια ηλικία.
Αυτό, όπως είπε, τον συγκλόνισε.
«Στην εφηβεία έλεγα πάντα “αύριο”. Και το αύριο έγινε ένα “γεια” που έμπαινα και ένα “γεια” που έβγαινα. Μετά με πείραξε. Δεν το περίμενα.»
Η θεία στη Νάξο – η «δεύτερη μάνα»
Η θεία του, μοναχή στη Νάξο, υπήρξε καθοριστικό πρόσωπο στη ζωή του.
Πέθανε πρόσφατα, σε ηλικία 85 ετών.
«Ήταν δεύτερη μάνα. Με έστειλαν εκεί για να τρώω και να ηρεμώ. Αυτά τα καλοκαίρια δεν τα ξεχνάς.»
Η απώλεια αυτή έφερε ξανά μνήμες, αλλά και ευγνωμοσύνη.
Η σχέση του με την πίστη – «Σέβομαι, αλλά δεν βιώνω»
Παρότι μεγάλωσε μέσα στην εκκλησία, ο ίδιος δηλώνει ότι δεν πιστεύει παραδοσιακά.
«Σέβομαι την πίστη. Αλλά δεν την βιώνω.»
Μια φράση που δείχνει ειλικρίνεια, χωρίς θεατρικότητα.
