Πέφτει απόψε, Τετάρτη 8 Ιουλίου, η αυλαία στο «Το Σπίτι δίπλα στο ποτάμι», με ένα φινάλε που φέρνει τις πέντε αδελφές πίσω στον Όλυμπο και στην αγκαλιά της Θεοδώρας. Έπειτα από απώλειες, μετακινήσεις και προσωπικές μάχες, η καθεμιά επιστρέφει στο πατρικό αναζητώντας εκείνο που το ταξίδι της στέρησε, γαλήνη, οικογένεια, ένα σημείο μηδέν για να ξεκινήσει ξανά.
Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς, βασισμένης στο best seller της Λένας Μαντά, δεν στήνεται γύρω από μια νέα ανατροπή αλλά γύρω από μια σύναξη. Η Πολυξένη, μετά τον χαμό της Μάρθας και την υιοθεσία της μικρής Βασιλικής, γυρίζει στο πατρικό της σπίτι για να ανασάνει. Η Μαγδαληνή, συντετριμμένη από την έκρηξη που της στέρησε τους άντρες της οικογένειας, φτάνει κρατώντας σφιχτά το παιδί της.
Η Μελισσάνθη επιστρέφει με «άδεια αγκαλιά», μετά τον άδικο χαμό του γιου της και του Απόστολου. Η Ασπασία, αφού αποχαιρετά τη Στέλλα, προσπαθεί να χτίσει μια νέα καθημερινότητα με τη μικρή Θεοδώρα δίπλα της. Η Ιουλία, έχοντας κλείσει τον κύκλο της στη Ρόδο και αποδώσει δικαιοσύνη για τον φόνο του άντρα της, μπαίνει τελευταία στο σπίτι για να λειτουργήσει η ίδια ως στήριγμα για τις υπόλοιπες.
Η σκηνή της υποδοχής παίζεται σχεδόν αμίλητα. Η Θεοδώρα, το πρόσωπο που κράτησε όρθιο το σπίτι στις πιο σκληρές στιγμές της αφήγησης, ανοίγει την πόρτα και αγκαλιάζει τη μία μετά την άλλη. Δεν υπάρχει ρητορική συγχώρεσης ούτε τακτοποίηση λογαριασμών· υπάρχει μόνο η πράξη της επιστροφής, που μοιάζει να αρκεί για να ξεκινήσει η επούλωση.
Η σειρά επιλέγει να κλείσει με έναν συμβολισμό που διατρέχει όλη τη διαδρομή της: όσο κι αν φύγει κανείς, το σπίτι όπου έμαθε να αγαπά παραμένει το σημείο αναφοράς. Οι πέντε ηρωίδες δεν βγαίνουν αλώβητες, αλλά βγαίνουν μαζί — και αυτό είναι το πιο δυνατό στοίχημα που κρατά το φινάλε μακριά από τη μελοδραματική εύκολη λύση.
Το κοινό, που παρακολούθησε τη σειρά ως μια από τις πιο δραματικά φορτισμένες παραγωγές της χρονιάς, αποχαιρετά μια αφήγηση που πάτησε σταθερά στο υλικό της Μαντά χωρίς να το ξεπουλήσει σε φτηνά cliffhangers. Το «Σπίτι δίπλα στο ποτάμι» τελειώνει εκεί που ξεκίνησε: στο ποτάμι, στη μητέρα, στη ρίζα.
