Ο θάνατος της Γωγώς Μαστροκώστα σε ηλικία 55 ετών έχει συγκλονίσει τον καλλιτεχνικό κόσμο, με φίλους και συνεργάτες να αποχαιρετούν μια γυναίκα που άφησε το δικό της αποτύπωμα στην ελληνική showbiz. Ανάμεσα σε αυτούς, ο Χάρης Σιανίδης, ίσως ο πιο στενός της άνθρωπος εκτός οικογένειας, προχώρησε σε μια κατάθεση ψυχής που φωτίζει άγνωστες πτυχές του χαρακτήρα της και της μάχης που έδινε τα τελευταία χρόνια.
Μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό, ο γνωστός PR manager επιβεβαίωσε αυτό που λίγοι γνώριζαν με ακρίβεια: η λαμπερή παρουσιάστρια και επιχειρηματίας βρισκόταν σε έναν διαρκή, σιωπηλό αγώνα για την υγεία της τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Η οικογένειά της και ο στενός της κύκλος ήλπιζαν μέχρι την τελευταία στιγμή σε ένα θαύμα, γνωρίζοντας την τεράστια εσωτερική της δύναμη. Το δημόσιο μήνυμά του έρχεται λίγες ώρες μετά τον αποχαιρετισμό της κόρης της, αποτυπώνοντας την απόλυτη συντριβή για την απώλεια.
Η αποκάλυψη για τη μάχη μακριά από τα φώτα
Το κείμενο του Χάρη Σιανίδη δεν είναι απλώς ένας φόρος τιμής, αλλά μια υπενθύμιση της διαδρομής της Γωγώς Μαστροκώστα, η οποία ξεκίνησε ως το απόλυτο σύμβολο της εγχώριας βιομηχανίας θεάματος και κατέληξε να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. «Στην αρχή ήσουν για μένα το είδωλο, το πάθος, το απόλυτο σύμβολο. Μετά έγινες η φίλη που μου άλλαξε τη ζωή», έγραψε χαρακτηριστικά.
Η πιο συγκλονιστική αναφορά, ωστόσο, εστιάζει στην αξιοπρέπεια με την οποία διαχειρίστηκε την ασθένεια. Σύμφωνα με τον ίδιο, δεν λύγισε ποτέ, αποτελώντας πηγαία δύναμη για τους γύρω της. Αποκάλυψε μάλιστα ότι, παρά τον δικό της γολγοθά, βοηθούσε αθόρυβα άλλους ανθρώπους που αντιμετώπιζαν παρόμοια προβλήματα, προσφέροντάς τους κουράγιο και ελπίδα μακριά από τις τηλεοπτικές κάμερες.
Μια σχέση 25 ετών που έγινε οικογένεια
Η φιλία τους μετρούσε 25 ολόκληρα χρόνια. Μια πορεία όπου οι δυο τους ήταν, όπως ανέφερε, αχώριστοι. Το προσωπικό τους δέσιμο αποτυπώνεται έντονα στη φράση του: «Μου είχες πει ότι εμείς θα είμαστε για πάντα μαζί… Ότι δεν θα μ’ αφήσεις ποτέ… ότι θα με προστατεύεις για πάντα… Εγώ λύγισα τον τελευταίο χρόνο. Εσύ δεν λύγισες ποτέ».
Η εξομολόγηση αυτή αλλάζει εντελώς το πρίσμα μέσα από το οποίο το κοινό αντιλαμβάνεται την απουσία της από τα δημόσια πράγματα το τελευταίο διάστημα. Η επιλογή της να παλέψει με σιωπή, προστατεύοντας την οικογένειά της –την οποία ο Σιανίδης χαρακτήρισε «πρότυπο αγάπης και αφοσίωσης» για τη στήριξη που της παρείχε αυτή την κρίσιμη τετραετία– επιβεβαιώνει το μέγεθος της ψυχής της. Ο κύκλος κλείνει με μια υπόσχεση πως οι δυο τους δεν θα χαθούν ποτέ, με την ευχή για καλό ταξίδι στις αιώνιες θάλασσες που τόσο αγαπούσε.
