Όσο τα τρακτέρ παραμένουν στους δρόμους, τόσο αποκαλύπτεται πως η αγωνία των αγροτών δεν είναι το πρόβλημα, αλλά η αλήθεια που ενοχλεί. Οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται, ο διάλογος χαρακτηρίζεται «προσχηματικός», και η κυβέρνηση, αντί να αφουγκραστεί, επιλέγει να απαντήσει με ειρωνεία και πίεση. Η δήλωση του Μάκη Βορίδη πως «με το δεν μιλάω, στο τέλος δεν θα πάρει τίποτα κανένας» δεν είναι απλώς προκλητική. Είναι η απόδειξη μιας νοοτροπίας που βλέπει τους αγρότες όχι ως ανθρώπους που παράγουν, αλλά ως εμπόδιο που πρέπει να παραμεριστεί.
Η κυβέρνηση, αντί να αντιληφθεί τη βαθύτερη απόγνωση του πρωτογενούς τομέα, παίζει επικοινωνιακά παιχνίδια. Προσπαθεί να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον εκείνων που ζητούν το αυτονόητο: να μπορούν να επιβιώσουν από τη δουλειά τους. Η φράση του Βορίδη περί «δυσλειτουργίας του κοινωνικού συνόλου» δεν είναι τυχαία. Είναι η παλιά, γνώριμη τακτική του διαίρει και βασίλευε. Οι αγρότες παρουσιάζονται ως υπαίτιοι για τα προβλήματα των πόλεων, ενώ στην πραγματικότητα σηκώνουν το βάρος της επισιτιστικής ασφάλειας μιας χώρας που δείχνει να τους ξεχνά.
Όταν ένας υπουργός ρωτά «τι παραπάνω να κάνει η κυβέρνηση», η απάντηση βρίσκεται στους ίδιους τους δρόμους: να ακούσει. Να σταματήσει τον προσχηματικό διάλογο, να πάψει να χρησιμοποιεί τη λέξη «μεταρρυθμίσεις» σαν πρόσχημα καθυστέρησης, να κοιτάξει κατάματα την αγωνία μιας παραγωγικής τάξης που στερεύει. Γιατί όσο οι αγρότες αισθάνονται ότι τους αντιμετωπίζουν σαν αριθμούς, τόσο η οργή θα φουντώνει.
Το «με το δεν μιλάω, δεν θα πάρει τίποτα κανένας» είναι μια φράση που θα έπρεπε να τρομάζει κάθε πολίτη. Γιατί δείχνει ότι η εξουσία δεν μιλά με επιχειρήματα, αλλά με εκβιασμούς. Δεν αναζητά λύσεις, αλλά υποταγή. Και όσο αυτή η στάση συνεχίζεται, η απόσταση ανάμεσα στα κυβερνητικά γραφεία και τα χωράφια θα μεγαλώνει — μέχρι να γίνει χάσμα.
