Ο Γιώργος Κωνσταντίνου μπαίνει στον «Δικαστή» και αλλάζει τη ροή της ιστορίας.
Στον ρόλο του Αριστείδη Θανούλη, πατέρα του αυτόπτη μάρτυρα Χρήστου, γίνεται ο άνθρωπος που κρατά —χωρίς να το ξέρει— το κλειδί της υπόθεσης.
Ο Αριστείδης ζει μόνος σε μικρό διαμέρισμα. Η άνοια θολώνει τον χρόνο και τα γεγονότα, μετατρέποντας το παρόν σε κομμάτια μιας μνήμης που ξεφτίζει.
Μέσα σε αυτό το θολό τοπίο υπάρχει κάτι που δεν ταιριάζει: ένα σακ βουαγιάζ.
Το σακ βουαγιάζ μένει δίπλα του σαν σκιά. Εκείνος προσπαθεί να το ξεφορτωθεί, χωρίς να γνωρίζει πως το περιεχόμενό του μπορεί να καταστρέψει τον γιο του.
Είναι ο κρίκος που συνδέει το θανατηφόρο τροχαίο, τις σχέσεις των ηρώων και μια πιθανή συγκάλυψη.
Καθώς τα επεισόδια προχωρούν, ο Αριστείδης γίνεται καταλύτης:
μικρές, φαινομενικά ασύνδετες κινήσεις του ανοίγουν δρόμο για αποκαλύψεις που ανατρέπουν ισορροπίες.
Η αλήθεια απειλεί να βγει στην επιφάνεια με συνέπειες για όλους — ενοχές, φόβοι και παλιά λάθη επιστρέφουν.
Η ερμηνεία του Γιώργου Κωνσταντίνου είναι χαμηλόφωνη αλλά συντριπτική: δίνει στον Αριστείδη εύθραυστο βάρος και κάνει το μυστήριο προσωπικό.
Δεν είναι απλώς ένας ρόλος. Είναι το νεύρο που κινεί την ιστορία.
