Ο Christopher Nolan ετοιμάζεται να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, όμως το εγχείρημά του συναντά ήδη τα πρώτα σημαντικά εμπόδια. Η κινηματογραφική μεταφορά του ομηρικού έπους, με τίτλο «The Odyssey», αποτελεί το επόμενο βήμα του καταξιωμένου σκηνοθέτη, ωστόσο το πρώτο οπτικό υλικό και οι δημιουργικές του επιλογές έχουν διχάσει έντονα το κοινό και τους κριτικούς.
Ο Βρετανός δημιουργός αποφάσισε να βασίσει το σενάριό του στη μετάφραση της Emily Wilson από το 2017. Η συγκεκριμένη επιλογή έχει δημιουργήσει έντονο διάλογο, καθώς αρκετοί υποστηρίζουν πως η ταινία απομακρύνεται από την παραδοσιακή επική αφήγηση.
Αντίθετα, φαίνεται να υιοθετεί ένα πιο σύγχρονο, μεταμοντέρνο πρίσμα, επιχειρόντας να προσαρμόσει το αρχαίο κείμενο στις κοινωνικές ευαισθησίες του σήμερα, κάτι που βρίσκει αντίθετη μια μεγάλη μερίδα των θαυμαστών της κλασικής μυθολογίας.
Το «γήινο» καστ και η αμερικανική προφορά
Ένα από τα κύρια σημεία τριβής αφορά την επιλογή των πρωταγωνιστών. Ο Matt Damon και η Anne Hathaway αναλαμβάνουν τους ρόλους του Οδυσσέα και της Πηνελόπης, ενώ η Zendaya υποδύεται τη θεά Αθηνά. Στο καστ συμμετέχουν επίσης ο Elliot Page και ενδεχομένως η Lupita Nyong’o ως Ωραία Ελένη.
Η κριτική που δέχεται η παραγωγή εστιάζει στο γεγονός ότι οι συγκεκριμένοι ηθοποιοί μοιάζουν υπερβολικά σύγχρονοι για να αποδώσουν το δέος των μυθικών προσώπων. Σύμφωνα με τα πρώτα δείγματα, η χρήση αμερικανικών προφορών και ενός πιο καθημερινού λεξιλογίου στους διαλόγους αφαιρεί την απαραίτητη θεατρικότητα και τη βαρύτητα που απαιτεί μια παραγωγή αυτού του βεληνεκούς, κάνοντας το σύνολο να θυμίζει ένα τυπικό χολιγουντιανό blockbuster παρά ένα ιστορικό έπος.
Το μεγάλο στοίχημα του σκηνοθέτη
Από editorial σκοπιά, το «The Odyssey» αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο δημιουργικό ρίσκο στην καριέρα του Christopher Nolan. Έχοντας χτίσει τον μύθο του πάνω σε εγκεφαλικές, ψυχρές αφηγήσεις και επιστημονικά concept, τώρα καλείται να διαχειριστεί τον απόλυτο καμβά του ανθρώπινου συναισθήματος και του πάθους.
Η ικανότητά του να συνθέτει πολύπλοκες ιδέες είναι αδιαμφισβήτητη, όμως το στοίχημα εδώ είναι να αποφύγει μια «αποστειρωμένη» άσκηση ύφους. Η πρόκληση είναι να αποδείξει εάν η χαρακτηριστική του οπτική μπορεί να συνυπάρξει αρμονικά με την ωμή, αρχέγονη φύση του ταξιδιού του Οδυσσέα, ή αν η προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα αποξενώσει οριστικά το παγκόσμιο κινηματογραφικό κοινό.
