Μαρία Δεναξά: «Η λειψυδρία δεν είναι μόνο από την κλιματική αλλαγή – τα data centers πίνουν το νερό μας!»

Τροφή για σκέψη δίνει η δημοσιογράφος Μαρία Δεναξά με μια ανάρτηση που προκάλεσε συζητήσεις στα social media, καθώς αναδεικνύει μια πτυχή της λειψυδρίας που ελάχιστοι τολμούν να θίξουν: τη σχέση της με τα data centers που ξεφυτρώνουν πλέον σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

«Ωραίο το αφήγημα για τη λειψυδρία, που την αποδίδουν αποκλειστικά και μόνο στην “κλιματική αλλαγή”, αλλά κανείς δεν μιλά για τα data centers που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια», έγραψε η δημοσιογράφος στο Twitter (Χ), προκαλώντας καταιγισμό σχολίων και αναδημοσιεύσεων.

Οι «διψασμένοι» κολοσσοί της τεχνολογίας και η λειψυδρία

Η Μαρία Δεναξά αναφέρθηκε ονομαστικά σε εταιρείες όπως η Microsoft, Google, Amazon Web Services, Digital Realty και Lamda Hellix, οι οποίες έχουν ήδη ανακοινώσει ή ξεκινήσει έργα εγκατάστασης data centers σε Αθήνα, Κορωπί, Ασπρόπυργο, Παιανία και Κρήτη. Οι εγκαταστάσεις αυτές, σημειώνει, δεν εξυπηρετούν μόνο την Ελλάδα αλλά ολόκληρη τη Βαλκανική, την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

Το κρίσιμο, σύμφωνα με τη Δεναξά, είναι πως τα data centers απαιτούν τεράστιες ποσότητες νερού για να διατηρούν τις θερμοκρασίες των υπολογιστικών τους συστημάτων σε ασφαλή επίπεδα. «Τα αμέτρητα τεχνικά, ηλεκτρονικά και υποστηρικτικά συστήματα παράγουν ασύλληπτη θερμότητα και χρειάζονται συνεχή ψύξη με υδρόψυξη. Κι αυτό σημαίνει: νερό, πολύ νερό!» επισημαίνει χαρακτηριστικά.

Ψηφιακή μετάβαση ή περιβαλλοντικό τίμημα;

Η δημοσιογράφος τονίζει πως την ίδια ώρα που οι πολίτες προετοιμάζονται για περιορισμούς στην κατανάλωση νερού και αυξήσεις στα τιμολόγια, εγκρίνονται επενδύσεις που καταναλώνουν τεράστιους υδάτινους πόρους στο όνομα της “ψηφιακής μετάβασης”. «Περί τέτοιας λειψυδρίας πρόκειται», γράφει με σαρκασμό, καταλήγοντας πως «θα πούμε το νερό νεράκι και θα το χρυσοπληρώνουμε, την ώρα που η ολιγαρχία θα στήνει τα συστήματα των ψηφιακών φυλακών μας».

Η ανάρτησή της έχει προκαλέσει πλήθος αντιδράσεων — άλλοι τη θεωρούν υπερβολική, άλλοι όμως τη χαρακτηρίζουν “εύστοχη και αναγκαία υπενθύμιση” της ενεργοβόρας φύσης των ψηφιακών υποδομών που συνοδεύουν τη νέα τεχνολογική εποχή.

Όπως φαίνεται, το ερώτημα που θέτει η Μαρία Δεναξά δεν αφορά μόνο τη λειψυδρία αλλά κάτι βαθύτερο: ποιος πληρώνει τελικά το τίμημα της “προόδου”;